Gezondheidszorg (2)

Met wisselende emoties en vooral veel verbazing volg ik deze weken de politieke discussies ten aanzien van de zorgsector. Er blijkt geen geld genoeg te zijn voor kwalitatief goede zorg aan gehandicapten, de wachtlijsten in verzorgingshuizen zijn te lang en er is geen privacy voor patiënten in verpleeghuizen.

Terecht stelt de Tweede Kamer daar kritische vragen over. Anderzijds praten we met tranen in de ogen over de ellende in Afrika. Onmiddellijk gaat er niet alleen geld heen, maar worden er ook gezonde jonge mensen op afgestuurd met alle gevolgen vandien.

Elf jaar lang werkte ik in de Bronkx, New York. Voortdurend verbaasde ik me over de absurde betrokkenheid van de overheid bij het leed in de Derde Wereld, terwijl ik om me heen letterlijk mensen zag verkommeren. Ik wilde terug naar Nederland, want, dacht ik, daar is alles anders en beter.

En nu zit ik in Den Haag en maak als directeur van een verzorgingshuis de balans op en weet bij God niet hoe ik voor het komend jaar de eindjes aan elkaar moet knopen om de bewoners hier de door de overheid vereiste kwaliteitszorg te kunnen bieden.

Ontwikkelingshulp is mooi, meneer Pronk, heel mooi, maar goede, verantwoorde zorg voor gehandicapten en ouderen in eigen land is nóg mooier.

    • Noor van den Bergh den Haag