Communicatie

Brandbrieven schrijf je naar je geliefde, toch niet naar John Peek, Theo Pickée of Karel Aalbers. Die mannen lezen niet eens, die telefoneren alleen maar. Een sectiebestuur dat zich met overlevingsvragen van adres vergist kan inderdaad maar beter opstappen. Ik hou wel van een cynisch grapje, maar er zijn grenzen aan het analfabetisme. Ik ga de vader van mijn overleden echtgenote ook niet meer om de hand van zijn dochter vragen.

Wat is dat toch met voetbalbesturen? Als het om communicatie, flair en diplomatie gaat worden ze lomper dan een worst in een goulash. Al zijn er, eerlijk gezegd, dagen dat ik zo'n worstje wel lekker vind. Ligt het aan de mensen of ligt het aan de structuur? Een overbodige vraag toen Van Rooijen nog KNVB-voorzitter was. De ex-CDA'er was zo'n gruwel dat een beetje fijnbesnaard mens hem alleen wilde ontmoeten in de randen van de nacht. Van der Louw? Die snor en die pijp waren er te veel aan, maar met hem kon je wel een woordje wisselen over Rousseau. Dat was mooi meegenomen in die dagen toen het multifunctionele positievoetbal zijn schimmige algebra vooruitwierp. Want zo was, is en blijft het met voetbal wel: je wil toch onder de mensen zijn.

Jos Staatsen heb ik nog nooit kunnen betrappen op een citaat van Sartre. Dat werd hem ook niet gevraagd. Vragen doet ademen, ik ken geen man die zo levensafhankelijk is van de exterieure impuls als Jos Staatsen. Zonder vragen verstandbeeldt Staatsen zichzelf. Deze voorzitter is in staat tot eeuwen gemompel van stilte. Als hij al niet schrikt van zijn eigen schaduw.

Natuurlijk gaat het niet alleen om de mensen, de structuur deugt niet. De KNVB is een consortium van zichtbare en onzichtbare ijdelheden en belangen. Wat dacht u van de heer Wil van Rhee, de notoire KNVB-klerk die het deze week opnam tegen burgemeester Peper? Ik ken Bram wel een beetje. Zijn allergie voor (ideologische) klerken à la Simons en Kombrink is legendarisch. Peper buigt graag voor een Florentijnse discussie, maar niet voor rayonhoofden van Blokker. Sylvia Tóth wil hij best uit de wind zetten, maar Wil van Rhee is voor hem een versteende papaver die in zijn tuin nooit mag bloeien. En dus praatte Van Rhee tegen de sterren en niet tegen een gerespecteerd hogepriester van de metafysische ballingschap, tevens burgemeester van Rotterdam. Gevolg: de klassieker Feyenoord-Ajax wordt om half drie gespeeld.

Ach, de communicatie. Ik weet wel hoe moeilijk het is om een tandarts duidelijk te maken dat de liefde niet door de maag, maar ook niet door de mond gaat. Zoals ik ook begrijp dat Wil van Rhee banger is voor castratie dan voor zijn prostaat. Een lichtzinnigheid die wij, mannen in verval, ons niet kunnen permitteren. Maar dat mag je een structuur natuurlijk nooit aanrekenen.

Sport7 blijft een scheldwoord. Dat zal ook morgen zo zijn. Wie een hold-up pleegt op de omes (Jansma, Smeets) van deze samenleving vernietigt zichzelf. Het strekt de KNVB-bonzen niet tot eer dat ze deze simpele Griekse wijsheid achteloos voorbijwalsen. Staatsen gedraagt zich als een Romein, dat is zijn grootste vergissing. Maar ik word zo stilaan ook een beetje draaierig van de propaganda-campage die de NOS meent te kunnen voeren. Nova dat een kwartier besteedt aan de implosie van de KNVB, kom nou. Er zijn nog altijd Hutu's en Tutsi's die in de randen van de nacht branden en moorden. En er is de inquisitie die een Belgisch vice-premier verplicht tot een striptease van zijn intiemste leven. Welaan dan, meneer Nova.

Natuurlijk leven we in de slechtste der werelden. Maar soms wonen in sportstructuren nog grotere duivels dan de KNVB-potentaten. Vorige week zei UEFA-voorzitter Lennart Johansson in een interview over zijn vergadering in Zuid-Afrika: “De hele kamer zat vol zwartjes. Het is afgrijselijk donker als zij allemaal bij elkaar zitten. Bovendien is er geen lol aan als ze allemaal bij elkaar zitten.” Kijk, tegen deze achtergrond van miserabelisme wordt Jos Staatsen toch weer een meneer. En Sport7 mag dan wel een scheldwoord blijven, het is geen getto van racisme en genetische superioriteit. Als ik Johansson lees, wordt Elsemieke Havenga een nimf voor wie ik elke dag vierentwintig witte rozen wil offeren. Alleen, Sport7 kent zijn eigen schoonheid niet. Een man die dronken wordt door kritiek en ontluisterende kijkcijfers weet niet meer waar de liefde woont.

    • Hugo Camps