Losse tv-films in serie om kijkers te trekken

Marrakech, Ned.3, 21.05-22.00u.

Het is altijd een kunstgreep die de losse tv-films van de VARA onder één noemer brengt - een paar jaar geleden waren het ziektes, vorig jaar ouderen en dit jaar is 'de botsing tussen culturen' het overkoepelende thema. De losse tv-film, in het huidige Hilversum-jargon aangeduid als single play, staat bij de gemiddelde kijker nu eenmaal in laag aanzien. De gewoontedieren die de meesten van ons zijn, wensen series. En dus maakt de VARA al enkele jaren van zijn losse dramaprodukties een serie.

In werkelijkheid gaat het ook dit jaar om volstrekt verschillende films, net zo uiteenlopend als vorig jaar enerzijds het liefkozende verslag van de laatste dagen van een paar op leeftijd door Vivian Pieters (met Ton Kuyl en Edda Barends) en anderzijds de door Theo van Gogh heel wat hardhandiger gefilmde ouderenverhouding (met Yoka Berretty en Ton Lensink). De nieuwe, zesdelige reeks begint vanavond met Marrakech, geschreven en geregisseerd door de debuterende Michiel van Jaarsveld. Uit het feit dat Gerard Thoolen op de aftiteling als co-scenarist is vermeld, leid ik af dat het ooit de bedoeling is geweest hem de hoofdrol te laten spelen. In zijn plaats verschijnt nu Tom Jansen, die in mijn ogen nog even de vader uit Zwarte sneeuw zal blijven.

Van Jaarsveld haalt heel wat overhoop. De hoofdpersoon is een politieman, die zich halsstarrig vastbijt in de moord op een Marokkaanse jongen, en daardoor in conflict komt met de collega die deze zaak onderhanden heeft: een inspecteur van Marokkaanse afkomst. Tegelijk komt echter het bericht dat de zoon van de hoofdpersoon is zoekgeraakt in de Marokkaanse woestijn - in een gebied dat voor de autoriteiten ter plekke niet begaanbaar is omdat het naar hun zeggen wordt beheerst door terroristen. Zo loopt alles door elkaar, ook in de visuele stijl van de film: goeddeels ontkleurde tinten als in een policier, beweeglijk en dicht op de huid gefilmd, in hoog tempo afgewisseld met onscherpe beelden die uit een verborgen camera lijken te komen, en ook nog het realisme van de huiskamer waar 's mans echtgenote treurt om de verloren zoon.

Het is, alles bij elkaar, een nogal nadrukkelijk soort vormgeving, dat naar mijn smaak niet altijd ten goede komt aan de toegankelijkheid. Maar wat me bevalt, is het feit dat de makers geen obligate knieval naar de political correctness hebben gemaakt. Het is, met die buitenlanders, zoals het is - en met de autochtonen trouwens óók.

In de rest van de reeks is werk te zien van Ger Beukenkamp en Gerrard Verhage, Mijke de Jong en Jan Eilander, Otakar Votocek, Amir Razi en Ruud Schuitemaker.