Publiek praat door zang Me'Shell heen

Concert: Me'Shell Ndegéocello & Band. Gehoord: 19/11 Melkweg Max, Amsterdam.

In de kritieken op Plantation Lullabies, de debuutplaat van Me'Shell Ndegocello uit 1993, worden vooral haar teksten genoemd. 'Tales of romantic obsession and social outrage', zo vatte Rolling Stone ze bijvoorbeeld samen. Wie ook maar iets van de huidige muziekbusiness weet, beseft dat dit commercieel gezien zo ongeveer de grootste vloek is die een rockplaat kan treffen. Het miljoenenpubliek wil dansen of zwijmelen en als het even kan allebei. En als het daarnaast ook nog geïnteresseerd is in teksten - het schijnt voor te komen - dan koopt het daarvoor wel een leesboek. Teksten zijn namelijk iets anders dan liedjes waarin 'emotion' steevast op 'devotion' rijmt en 'love' consequent door 'above' wordt gevolgd, of - als het slecht afloopt - misschien 'enough'.

Op Peace beyond Passion, haar tweede plaat, begaat 'Me'Shell', dit keer zonder achternaam, een nog grotere zonde door geheel zonder woorden te beginnen in iets dat ook nog als titel The Womb (baarmoeder) heeft meegekregen. Jesses, straks gaat het nog over kunstmatige bevruchting. Geen wonder dat Me'shell voor straf op de laatste editie van het North Sea Festival belandde, het vagevuur van al het rocktalent dat het ofwel nog niet echt heeft 'gemaakt' of juist wel, maar dan in het grijze verleden toen 'AwopBopaLooBopaLopBamBoom' nog een vloek van een tovenaar leek.

Me'Shell deed het trouwens heel aardig toen in Den Haag. Niet zozeer door haar vocaal - ze is meer een diseuse dan een zangeres - maar door de geraffineerde manier waarop ze als bandleider de spanning er inhield.

De middelen die ze daarvoor gebruikte: onverwachte breaks, grote contrasten in dynamiek en het veelvuldig gebruik van rusten, werkten gisteren in de Melkweg Max niet. De balans van de instrumenten was niet in orde, de meeste stukken werden veel te lang uitgerekt en wanneer de band van forte naar pianissimo overschakelde vatte de uitverkochte zaal dat als uitnodiging op er zo luid mogelijk overheen te praten. Dat er van Me'shells parlando-passages weinig overbleef was dus geen wonder, alleen als ze meezong met haar koortje was even te merken dat ze er was. Dat ze er met haar colbertje en degelijke zwarte bril uitzag als 'one of the boys' is muzikaal natuurlijk niet van belang maar tekent wel de positie die ze inneemt in de huidige rock- en funk-scene: die van een 'misplaced person' tegen wil en dank.