MIRELLA SIMONCINI OVER Hardrock

“Bohemian Rhapsody van Queen was een van de eerste plaatjes die ik erg mooi vond. Gehúild heb ik, toen mij broer vertelde dat het ging over een moordenaar die de doodstraf kreeg.

De tekst schreef ik fonetisch op zodat ik die helemaal mee kon brullen. Toen ik ballet studeerde in Antwerpen, was ik de enige tussen al die beschaafde ballerinaatjes die naar hardrock luisterde. Ik werd een keer betrapt toen ik met mijn haren los in de balletzaal op Motley Crue stond te dansen. Een nummer over seks met een bijna pornografische tekst, dus ik werd meteen bij de directrice op het matje geroepen. Schándelijk: mijn broeken waren te strak, mijn rokjes te kort en mijn haren te woest. De andere meisjes vonden het wel spannend om eens te horen wat ik op mijn walkman beluisterde, maar ik had geen vriendinnen die ook van hardrock hielden.''

Op zondag 24 november presenteert Mirella Simoncini de honderdste aflevering van haar wekelijkse hardrockprogramma Bad Grrrl (Radio 3, 18-20 uur) met live-optredens van Laberinto, Channel Zero en Dub War. Na haar balletopleiding bij het Nederlands Dans Theater en het Conservatorium van Antwerpen werd Simoncini 'ontdekt' door Frits Spits, die haar bij een bezoek aan de radiostudio vroeg om een jingle in te spreken. Daarna werkte ze onder meer bij Radio 538 en het tijdschrift Watt. Hoewel haar voorkeur uitgaat naar harde rockmuziek, presenteert Mirella ook het wereldmuziekprogramma Radio Passaat op Radio 4. “Wat me in hardrock aanspreekt is de passie, de totale overgave en de waanzin die erin zitten. Het gaat om de intensiteit en niet in de eerste plaats om het geluidsvolume. Van alle discjockeys op Radio 3 heb ik mijn koptelefoon het zachtst staan, want ik hoef niet zo nodig doof te worden. Bij concerten doe ik altijd oordopjes in.

“Vergeleken met de meeste andere popgroepen zijn hardrockers muzikanten zonder gêne, die alles geven in wat ze doen. Hardrockliefhebbers hebben lang niet altijd van die vieze vette haren en pukkels, zoals ze worden afgeschilderd als er weer eens een televisiedocumentaire over hardrock wordt gemaakt. Mijn moeder houdt ook van hardrock! Laatst draaide ik Morbid Angel voor haar en dat kon ze best waarderen. Ik vind het jammer dat er van die bekrompen vooroordelen over hardrockers bestaan, want het publiek is veel breder dan je denkt.

“Van de groep Deicide deed het verhaal de ronde dat de zanger een stel jongens zou hebben aangezet tot het afmaken van de hond van de buurman. Zoiets vind ik vreselijk. Mensen die gaan zoeken naar extremiteiten in hardrockteksten, vinden wat ze zelf graag willen horen. Als je een uitlaatklep zoekt voor je agressie en je vindt dat niet in sport of iets anders, dan is hardrock een geweldige manier om je af te reageren. Nee, aan headbangen doe ik niet. Daar krijg ik hoofdpijn van.”