'Mijn idool bleek een heel gewoon mens!'

Op mijn vijftiende begon ik met dansen. Niks bijzonders, gewoon lessen bij een club. Maar twee jaar later zei mijn partner: 'Laten we aan een wedstrijd meedoen'. Nou, dat leek me wel wat. Toen we daar kwamen, keek ik m'n ogen uit. Iedereen droeg prachtige kleding, het was glamour en glitter. Ik wist het meteen: ik wil zelf als wedstrijddanser de top bereiken.

Mijn voorbeeld is Mirjam. Ik ben ook echt een fan van haar en haar partner. Dat is eigenlijk pas zo sinds vorig jaar. Toen zag ik haar met haar broer Jan tweede worden op het WK in Nederland. Met nog vijfhonderd andere supporters zat ik op de tribune. Met petjes, sjaaltjes en spandoeken moedigden we ze aan. Sindsdien bezoek ik iedere wedstrijd waar Mirjam en Michael - ze danst nu met een nieuwe partner - aan deelnemen.

Mirjam kan ongelooflijk mooi dansen, daar krijg ik soms tranen van in m'n ogen. Ze is echt wereldtop. Na dat WK ging ze ook lesgeven. En wat denk je: ze kwam lesgeven op mijn school! Daar had ik nooit van durven dromen, dat ik ooit les zou krijgen van haar. Tegen die eerste les zag ik behoorlijk op. Gewoon, omdat ik zo tegen haar opkeek. Maar het was geweldig: mijn idool bleek een heel gewoon mens te zijn! Zó aardig en zó geïnteresseerd. Ze komt ook kijken bij wedstrijden van m'n partner en mij. En dan staat ze gillend langs de kant, hoor.

Ik dans in een oude jurk van Mirjam - toppers dragen dezelfde jurk hooguit twee keer, vandaar. Die jurk moest ik gewoon hebben. Echt een prachtige jurk, best wel sexy. Omdat ik langer ben dan Mirjam, zie je bij mij zelfs iets meer been. En weet je wat? Sinds ik dans in haar jurk, dans ik met meer zekerheid.