Gitaren zijn onnodig voor echt goede rock

Concert: Screaming Trees, Eels en Ben Folds Five. Gehoord: 16/11 Paradiso Amsterdam.

Rock'n'roll is geen competitiesport en je kunt geen appels met peren vergelijken. Toch was de jonge en veelbelovende groep Ben Folds Five de onbetwiste winnaar van een gevarieerd avondje Amerikaanse rockmuziek. Het had de triomf van de Screaming Trees moeten worden, een veteranenclub uit de buurt van Seattle die de grunge overleefde, en die met de recente cd Dust een van de betere gitaarrockplaten van het jaar afleverde. Op de jongste editie van het Lowlandsfestival liet de groep verstek gaan wegens oververmoeidheid. In een uitverkocht Paradiso was de meer dan doorleefde zanger Mark Lanegan zijn inzinking nog niet te boven. Hij was slecht bij stem en straalde de lamlendigheid uit van iemand die liever in de kleedkamer was blijven hangen.

Zo nu en dan klonk er een fraaie meerstemmige popsong als het Byrds-achtige All I Know, maar de subtiliteit die de Screaming Trees op hun cd gewonnen leken te hebben werd ingewisseld voor bot gitaargeweld. Lanegan liet zijn bandleden zelfs helemaal in de steek toen ze de zaak nog een beetje probeerden te rekken met een slome versie van het Velvet Underground-nummer What Goes On.

Fijnproevers keken uit naar het voorprogramma van de nieuwe groep Eels uit Los Angeles, die met de gevoelige rockmuziek van het debuutalbum Beautiful Freak de nieuwsgierigheid had gewekt. Op de cd klonk het drietal minder gekunsteld dan op het podium, waar zanger E (zijn volledige artiestennaam) ongemakkelijk bewoog tussen een vervormde elektrische piano en een knerpende gitaar.

Liedjes als Novocaine For The Soul en een opvallende cover van Prince's If I Was Your Girlfriend onderstreepten de mogelijkheden van een groep die eerst maar eens een wat minder gehoorgestoorde geluidsmixer moet aantrekken, want het was nergens voor nodig dat deze ideeënrijke kunstacademiepop zo oorverdovend hard werd doorversterkt.

In het bovenzaaltje maakte Ben Folds Five er daarna een vrolijke boel van. Jerry Lee Lewis, The Beatles en Elton John moeten aan de wieg hebben gestaan van dit gitaarloze pianorocktrio uit North Carolina, dat harten stal met springerige nummers en bloedstollende samenzang. Een aanstekelijke cover van Jimi Hendrix' Crosstown Traffic, normaal gesproken een gitaarnummer bij uitstek, toonde aan dat rockmuziek best zonder ronkende gitaren kan. Al was het alleen maar om de welkome afwisseling van een groep die een van haar eigen nummers Polka durft te noemen.