Australische squashster maakt tussenstop in Utrecht

UTRECHT, 18 NOV. Ontspannen loopt Liz Irving zaterdagochtend rond in het All In Squash-complex in Utrecht. De Australische knipoogt naar een bekende in het publiek, wisselt een woord met een mannelijke collega, kijkt gedurende een paar seconden naar een partij van een Nederlandse speelster en pakt dan haar racket weer op.

Ze is klaar voor de tweede game van haar openingspartij op het internationale Isostar-toernooi, het wachten is op haar veel jongere, nog uithijgende Belgische tegenstandster. Zij gebruikt alle tijd die haar door de scheidsrechter wordt gegund om op adem te komen.

De 31-jarige Irving is al vele jaren een absolute wereldtopper. Met tegenstandsters als de middelmatige Kim Hannes kent ze doorgaans geen genade: na nog geen half uur spelen is de partij dan ook ten einde. “Lekker, zo'n potje op de zaterdagochtend. Goed om wakker van te worden”, zegt Irving direct na afloop, zonder ook maar één druppeltje zweet op het voorhoofd. De Belgische lijkt net een douche te hebben genomen.

Voor Irving zijn, op de gewonnen finale tegen Jade Wilson uit Nieuw-Zeeland (20ste op de wereldranglijst) na, alle partijen in Utrecht 'potjes'. Het evenement beschikt internationaal gezien over een beperkt bedrag aan prijzengeld, waardoor de speelsters van naam afgelopen weekend elders actief waren of een paar dagen vrij hadden genomen. Voor een hoofdprijs van ongeveer duizend gulden komt een topper nu eenmaal niet naar Nederland.

Dat Irving wel in Utrecht aanwezig is, komt omdat een ander toernooi waarvoor ze zich had ingeschreven op het laatste moment niet doorging. “Ik wilde dit weekend echter per se spelen. En Utrecht bleek een goede tussenstop op weg naar Londen, waar ik m'n volgende toernooi heb. Daarnaast vind ik het belangrijk dat topspelers ook zo nu en dan de kleine toernooien aandoen. Dat is goed voor de uitstraling van zo'n toernooi én voor de squashsport zelf”, meent Irving. Maar, bekent ze lachend, “normaal gesproken zou ik hier niet geweest zijn. Squash is mijn beroep. En ik wil er natuurlijk wel wat aan overhouden.”

Irving heeft vrijwel haar hele leven squash gespeeld. Volgens eigen zeggen lag ze als baby al met een racket in de wieg, gekregen van haar moeder Jennie. Irving senior was zelf één van de beste speelsters ter wereld. Als moeder ging trainen, ging dochter mee om op een nabij gelegen baan zelf te oefenen.

Op haar achttiende drong Liz Irving door tot de wereldtop. Dertien jaar later behoort ze nog altijd tot het selecte gezelschap dat onderling de voornaamste prijzen verdeelt. Momenteel staat ze vijfde op de wereldranglijst, drie plaatsen lager dan een jaar geleden. Die daling wijt ze aan verschillende blessures waar ze het afgelopen jaar last van heeft gehad.

Eerste op de wereldranglijst heeft ze nooit gestaan. Ook heeft Irving nooit een toptoernooi als bijvoorbeeld het wereldkampioenschap of het Brits Open (vergelijkbaar met Wimbledon bij tennis) gewonnen. De nummer één positie streeft ze inmiddels niet meer na. “Gewoon, omdat dat iets is voor als je jonger bent.” Het winnen van één van de grote titels blijft echter haar voornaamste doel in de drie à vier jaar die ze nog op het hoogste niveau denkt mee te kunnen. “Zo'n titel behoort zeker tot mijn mogelijkheden. Ik heb van iedereen in de top wel een keer gewonnen. Ook van mijn landgenote Michelle Martin, de huidige nummer één. Alleen moet ik voortaan van ze winnen op de toernooien van naam en faam in plaats van op toernooien die verder net zo zwaar bezet zijn, maar gewoon het aanzien van een Brits Open niet hebben.”

Irving, die eerder dit jaar met Australië wel de hoofdprijs won op het WK voor landenploegen, is op de baan zeer snel, al bleek dat laatste in Utrecht slechts bij mondjesmaat. Ze hoefde meestal niet snel te zijn omdat ze zowel wat betreft anticipatievermogen, techniek als tactiek ver boven de andere deelneemsters uitstak.

“Toch blijft een toernooi als dit zinvol”, meent Irving. “Al was het alleen maar omdat ik hier enkel kan verliezen. En als ik iets niet wil, is het dat. Daarnaast is het altijd leuk een paar dagen in Nederland te zijn. Komend jaar, in de maanden dat de grote toernooien in Europa plaatsvinden, wil ik voor het eerst Amsterdam in plaats van Londen als thuisbasis nemen. Amsterdam, zo heb ik ervaren, is een geweldige stad om even helemaal te ontspannen van alle inspanningen op de topevenementen.” De topevenementen die Liz Irving de kroon op haar carrière moeten bezorgen.

    • Paul de Lange