ALTIJD IN DE SCHADUW VAN KINDVALL

Feyenoord zoekt al 25 jaar naar een opvolger voor Ove Kindvall. De legendarische Zweedse midvoor kwam drie jaar geleden zelf met de oplossing. Zijn landgenoot Henrik Larsson kreeg het voordeel van de twijfel. Morgen mag hij tegen Tenerife zijn faam in Europese duels waarmaken.

De charter van Zestienhoven naar Tenerife vloog gistermiddag in de richting van de Kaapverdische Eilanden, een oude Portugese kolonie die na de Anjer-revolutie in 1974 onafhankelijk werd. Henrik Larsson had er nog niet bij stilgestaan, dat hij op weg was naar zijn roots. Zijn vader is een geboren en getogen Kaapverdiaan die als zeeman via allerlei omzwervingen uiteindelijk in Zweden voet aan vaste wal zette.

“Een deel van mijn leven moet ik nog ontdekken. Ik ben er jammer genoeg nog nooit geweest. Mijn familie die daar woont zegt dat ik er heel populair ben. Zo veel goede voetballers komen er niet vandaan. In Nederland heb je Fortes van Sparta en Nascimento van Utrecht, verder zou ik niemand kunnen opnoemen.”

Op het vliegveld van Tenerife werd Larsson gisteravond verwelkomd door een Zweedse familie die de voetbalster had ontdekt in de aankomsthal. De kinderen mochten met hun held poseren. Larsson groeide op in Zweden en voelt zich boven alles een Scandinaviër. “Als ik straks stop met voetballen, ga ik waarschijnlijk terug naar Zweden. Daar heb ik toch de meeste relaties. En de natuur is zoveel mooier dan bij jullie. Thuis is thuis, dat is altijd beter.”

De 25-jarige Larsson woonde in de zuidelijke havenstad Helsingborg. De jonge Henke leerde voetballen bij de plaatselijke amateurclub Högaborg. In 1991 kreeg hij een semi-professioneel contract bij HIF. Volgens een nationale enquête was hij in deze periode de populairste voetballer van het land, een uitverkiezing die vooral te danken was aan het vrouwelijke deel van de stemgerechtigden.

Als voetballer toonde Larsson zich een buitenbeentje. Hij reed op een oude damesfiets naar de training. In het veld hielp hij HIF aan promotie naar de hoogste klasse en speelde zich vervolgens in de kijker bij buitenlandse topclubs. Hij gold als een veelzijdige spits die zijn geringe lengte (1.78 meter) compenseerde door zijn wendbaarheid en zijn sprongkracht. Hij scoorde aan de lopende band én hij liet anderen scoren.

Het was Ove Kindvall die zijn oude clubgenoot Wim Jansen (destijds technisch-directeur) adviseerde om Larsson in te lijven. Kindvall speelde tussen 1967 en 1971 bij Feyenoord. In vijf seizoenen maakte hij 122 competitietreffers. Kindvall maakte zich in 1970 onsterfelijk met zijn winnende goal in de Europa-Cupfinale tegen Celtic. Een halve eeuw na zijn vertrek heeft Feyenoord meer dan twintig centrumspitsen versleten. De roep om Ove is nog steeds niet verstomd. Daar heeft de komst van Larsson niets aan veranderd.

Kindvall: “Ik vind het ongelooflijk dat ze bij Feyenoord nog steeds over mijn opvolger spreken. Het is vervelend voor de jongens die na mij zijn gekomen. Het voetbal is erg veranderd sinds ik ben gestopt. Het is vandaag de dag veel moeilijker om zoveel goals te maken. Vergeet niet dat Larsson ook meer een schaduwspits is. Hij is niet echt een goalgetter, maar iemand voor de combinatie.”

Larsson kent Kindvall van de verhalen van zijn vader en via de sporadische ontmoetingen op de Zweedse velden. Ze delen de liefde voor een bal en een bewonderenswaardige kennis van de Nederlandse taal. Kindvall werkt bij de Zweedse staatsloterij, tevens hoofdsponsor van de nationale voetbalbond. Hij heeft het spel van zijn oogappel aandachtig bestudeerd. “Ik had het gevoel dat Larsson bij Feyenoord zou passen. Hij is snel en hij heeft een goede techniek. Alleen zijn schot en zijn kopballen zouden nog beter moeten.”

Larsson kan zich er niet erg druk om maken dat Feyenoord nog steeds op zoek is naar versterking in de voorhoede. Afgelopen zomer circuleerden de namen van Pierre van Hooijdonk, Youri Mulder en Dennis de Nooijer. Uiteindelijk werd alleen de jonge Poolse international Marek Saganovski aangetrokken. “Ik word heel moe van al dat gepraat over nieuwe spitsen. Ze moeten eerst bewijzen dat ze beter zijn. Als de trainer en de medespelers mij waarderen, ben ik tevreden.”

De prestaties van Larsson kunnen het best als grillig worden omschreven. Hij begon als wisselspeler, speelde vervolgens de sterren van de hemel om daarna weer even sterk terug te vallen. In de meeste Europa-Cupduels toonde hij een constante vorm, met als hoogtepunt zijn hattrick tegen Werder Bremen, precies twee jaar geleden. “Die wedstrijd had ik beter niet kunnen spelen. Men dacht dat ik een wereldspeler was geworden, hoewel ik veel betere wedstrijden heb gespeeld. Ik had moeite om met de druk om te gaan.”

Larsson trekt zich weinig aan van de positionele en financiële perikelen die Feyenoord sinds zijn komst hebben geteisterd. “De sfeer is altijd goed geweest. Alle nieuwe spelers krijgen een kans zich hier op hun gemak te voelen. Ik heb het hier fantastisch naar mijn zin. Lekker spelen, lekker winkelen en lekker stappen. Ik voel me een bevoorrecht mens.”

Hij herinnert zich de voetbalperiode in Helsingborg, waar hij tussen de middag als kinderoppas werkzaam was. “Ik moest voorlezen en tafeltennissen. Dat was een heel nuttige tijd. Met mensen omgaan is altijd leerzaam. En ik ben een gezelligheidsmens. Wat dat betreft ben ik eigenlijk wel een Nederlander. Ik houd van uitgaan en lolmaken. In Zweden is het leven een stuk serieuzer.”

“In Nederland wordt veel aanvallender gevoetbald. In Zweden spelen de meeste ploegen heel verdedigend, met uitzondering van mijn oude club. Met Helsingborg maakten we bijna elk jaar de meeste goals, alleen kregen we er ook veel tegen. Bij Feyenoord spelen we ook aanvallend, hoewel de media dat niet altijd willen zien. De laatste weken is het spel misschien wat minder, maar zo negatief als er over ons wordt geschreven vind ik belachelijk. Aan de andere kant: jullie schrijven tenminste nog over voetbal. In Zweden kreeg ik alleen maar vragen over mijn haar.”

Met zijn lichtbruine huidskleur en zijn blonde rasta-kapsel past Larsson in de kleurrijke selectie van Feyenoord. Hij raakte al snel bevriend met Orlando Trustfull, de gevoelige Surinaamse jongen die inmiddels in Engeland onder contract staat. “Het gebeurt niet vaak dat twee clubgenoten ook buiten het voetbal zo goed met elkaar kunnen opschieten. Bij ons werd het eerste contact gelegd door de vrouwen. Die vonden elkaar leuk en zijn met elkaar gaan winkelen. Sindsdien hebben we een heel goed contact. Ik bel hem elke week. Onze vriendschap is voor eeuwig.”

De laatste weken maakt Larsson op het veld een mindere periode door. Hij lijkt bevangen door een vergelijkbare vormcrisis waar zijn grote voorbeeld elke winter mee te maken had. Kindvall scoorde altijd en overal voor Feyenoord, behalve als het koud was. In Zweden was hij gewend alleen in de zomermaanden te voetballen. Larsson weigert een parallel te trekken. “Natuurlijk heb ik problemen met een hard veld, maar dat hebben we allemaal. Mijn minder goede spel gaat samen met de mindere prestaties van de hele ploeg. Ik ben in de spits afhankelijk van anderen.”

De vele personele veranderingen bij Feyenoord zijn volgens Larsson niet zo ingrijpend geweest als dikwijls wordt gesuggereerd. Samen met Gaston Taument en Ed de Goey behoort hij inmiddels tot de oude kern van de selectie. “Feyenoord staat bekend om zijn vechtlust. Fysiek zijn we nog steeds heel sterk. Ik ben zelf ook harder geworden. De verdedigers doen er alles aan om jou te stoppen. Daar moet je jezelf tegen wapenen. Maar als de journalisten schrijven dat ik gemeen ben, word ik kwaad. Ik heb in drie seizoenen twee gele kaarten gekregen. Ik denk dat er weinig spelers zo weinig gestraft zijn.”

    • Jaap Bloembergen