On the rocks

Zou het hernia zijn geweest?

Jos Staatsen was de grote afwezige op het verzoeningsberaad van Feyenoord en de KNVB. Had er dan niet vergaderd kunnen worden in het doorzonwoninkje van de KNVB-praeses? Een kopje thee is zo gezet en van Van den Herik is geweten dat hij graag delegatie in zijn eentje speelt. De zomerklapstoeltjes hadden dus rustig in de tuin kunnen blijven. Tenslotte: hernia is vervelend, maar het tast de hersenen niet aan, en een handreiking boven de lakens van een ziekbed is pas indrukwekkend.

Met alle liefde van de wereld had ik mijn zwarte Saab Cabrio weggegeven om Staatsen en Van den Herik weer eens aan elkaar te zien likken. Beide heren zijn tot in de nagelrand voor elkaar geschapen: Siberië versus de Noordpool, autisme versus ijdelheid. Twee ego's die alleen communiceren met hun spiegelbeeld en dan betoverd blijven staren naar de verbroken eenheid van kou zien en kou lijden. Tja, hoe geef je dan een handje?

Het mooie van deze verzoening zou geweest zijn dat ze geproclameerd werd door twee levens die elkaar niet raken, en ook niet kunnen raken. Het ontbreekt hun namelijk aan de hitte van de mens. Als ik Staatsen hoor, denk ik: nog een woord en de adem bevriest zichzelf. Bij Van den Herik is alles on the rocks, inclusief zijn prachtige schedel. Kortom, laat de heren gestrekt gaan en de kinderen kunnen schaatsen.

Een stijlverschil is er wel.

Alles wat voorbijkomt wordt door Jos getutoyeerd. Mona Lisa, Da Vinci, André Hazes, Willeke, het maakt niet uit, zelfs een loslopende pitbull is meteen frère et compagnon. Dat episcopale lachje van de herkenning is niet uit zijn gezicht te branden. Ik heb Staatsen laatst een keer zien dansen op een feestje van Michael van Praag. Nou nou, de hele dansvloer werd opgenomen in een wolk van camaraderie. Alleen door dat marmeren lachje.

Jorien danst niet, daar is zijn lijf te duur voor. Hij kijkt over alle hoofden heen en laat zich tegemoet treden door de tijdgeest. Een enkele keer bootst hij de vaderlijke blik van Der Alte na, maar meestal staan de ogen op schietstand. Liefst een trommelvuur. Hij is niet bepaald een literair intellectueel, maar terwijl hij spreekt wordt de afstand met zijn gehoor steeds groter. Van den Herik jaagt de declamatie na, wellicht reeds in de vroege ochtend als hij Joke om een gekookt eitje vraagt. Woordvoerder van de wetenschap, als dat had gekund. Wel de zakken vol geld natuurlijk.

Tussen Staatsen en Van den Herik valt niets te verzoenen. Hun psychische skeletten zijn niet eens te vatten voor een goed gesprek. Je mag ze per Concorde naar de Maagdeneilanden brengen, daar het duurste bordeel binnendrijven, liters Cheval Blanc laten drinken, aan een cokepijpje leggen, in de handboeien slaan, niets helpt. Sylvia Tóth, alchimist bij geboorte en pasionaria van de vrede, heeft het ook opgegeven.

Van den Herik heeft de souvereinteit van het geld. Zijn geld. Als hij op een dag niet meer zonder verpleegstertje kan om de mondhoeken te deppen, dan nog valt er op zijn (ingekocht) mandaat niets af te dingen. Als voorzitter van Feyenoord staat Van den Herik voor een particulier belang. Pelgrim of despoot, zolang het de club voor de wind gaat is er weinig aan de hand.

Staatsen is van de gemeenschap. Zijn presidentiële pretenties verplichten tot ver buiten de bossen van Zeist. Het Nederlandse voetbal is van iedereen en dus mag de sectievoorzitter afgerekend worden op zijn praatjes, zijn vendetta, zijn visionaire hopeloosheid. Terecht signaleerde deze krant gisteren dat Staatsen om meerdere redenen moet opstappen. Verbazend is alleen dat deze gedachte nog niet is opgekomen is bij de zogenaamde voetballeiders in stad en provincie.

Vorige week, tijdens Nederland-Wales, meende half Europa dat het de zee zag branden. Dat voetbal zo weergaloos mooi kan zijn. Drie dagen later hoor je dat Hans Jorritsma in dienst treedt bij de KNVB. Charmante man, die Jorritsma, beleefd ook, weet zich, waar dat nodig, is zo geruisloos te houden als een hockeystick in het schuurtje. Zou een prima adviseur voor Erica zijn. Maar Ellen van Langen weet meer van voetbal dan Jorritsma.

Welnee, een paljas meer of minder valt in Zeist niet meer op. Wat wel opvalt is dat in de hofhouding van Staatsen alleen maar hansworsten rondlopen. Om zelf groot en sterk te zijn, meneer de president?

    • Hugo Camps