Israel

Paula Gruber schreef dat zij vindt dat Europa een pro-Arabisch-Palestijnse houding aanneemt, die volgens haar pro-Israelisch zou moeten zijn (9 november). Zij haalde met name het recente bezoek van de Franse president Chirac aan het Midden-Oosten aan.

Ik vond de houding van Chirac juist goed, omdat hij zo aantoonde hoe dwingend de Israeliërs zijn. Men moet eerst de goedkeuring van Israel hebben, eer men de Palestijnen kan bezoeken. Waar haalt Israel dat recht vandaan?

Door specifiek aleen met de Palestijnen te willen praten, geeft men aan dat Israel geen recht van spreken heeft over het Palestijnse volk. Chirac heeft dat mooi aangetoond.

Het is makkelijk om, zoals Gruber doet, alle Palestijnse wandaden op te sommen, zonder de Israelische gedragingen te noemen, waar de Palestijnse daden veelal een reactie op waren. Omgekeerd kan ik ook stellen dat Israel zich niet volgens de afspraken van Oslo heeft teruggetrokken: zij zitten nog steeds in Hebron en in andere steden duurde het langer dan gepland voor dat zij vertrokken. Zeer onverzoenlijk denkt de Israelische premier Nethanyahu een tunnel in Jeruzalem te kunnen openen, alsof de stad alleen aan hem toebehoort, terwijl afgesproken was de kwestie Jeruzalem later te bespreken.

Het mes snijdt aan twee kanten. Daarom is het goed dat Europa probeert om ook de Palestijnen te steunen. De Palestijnen moeten vertrouwen en steun krijgen. Enkel degene die hen dit vertrouwen geeft, kan hen ook op hun fouten wijzen en eventueel sancties opleggen. Door met zijn allen tegen de Palestijnen te zijn, bereiken we niets. Dat Europa de hiaten op wil vullen die Rusland heeft achtergelaten, is dus verstandig.

    • A. van den Bergen