Anglicaanse kerk

De bijdrage van Marc Leijendekker over de wijding van Reverenda Cecilia Monge, onder de titel 'We zijn allemaal dienaren van God' (9 november), verleidt mij tot de volgende reactie.

Evenals de Nederlands Hervormde Kerk is de Anglicaanse Kerk een richtingenkerk, al loopt de scheiding volgens andere lijnen. Termen als 'mis' en 'pastoor' komen typisch uit de hoek van de High Church, de vleugel die zich inderdaad katholiek voelt. Anders dan in voornoemd artikel wordt gesuggereerd, bestaat er echter wel degelijk een protestantse vleugel, de Low Church.

De Anglicaanse kerk in Den Haag zette onlangs in een jaarverslag: “We stress the protestant and reformed character of the Church of England.” De onverdacht protestantse Christelijke Encyclopedie (Kok, Kampen) begint het lemma Anglicaanse kerk aldus: 'De staatskerk (The Establishment) in Engeland, die wat de leer aangaat tot Reformatorische kerken moet worden gerekend.'

Relevant is uiteraard wat de Church of England zelf verklaart. Welnu, haar belijdenisgeschrift, de 39 Articles of Religion, waarmee instemming wordt verlangd van de gehele geestelijkheid, ademt duidelijk een protestantse (Lutherse) geest.

Trouwens, Hendrik VIII moge dan niet voor de Reformatie hebben gekozen, aartsbisschop Thomas Cranmer deed dat wel. Hij is dan ook in 1556, onder Maria de Bloedige, als martelaar op de brandstapel gestorven.

Ten slotte: de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de Church of England idealiter een brugkerk wil zijn, zowel katholiek als protestant. Typerend is dat zij vormen van consensus heeft bereikt met oud-katholieke en Lutherse kerken.