Staalkaart van de Haagse danskunst

CaDance. Voorstellingen: 1. City Mapping-Den Haag. Samenstelling: Thom Stuart. 2. Waar Verborgen Water Huilt. Choreografie: Cees Matthijsse. And Igor Saw Everything. Choreografie: Giulia Mureddu, Markus Schnizer. Gezien: 11/11 Theater a/h Spui en Korzo. 3. Fra Cervello e Movimento. Choreografie: Emio Greco. 4. Der Lauf der Dinge. Choreografie: Andrea Boll, Andreas Denk, Klaus Jürgens. Gezien: 14/11. Tevens: 15/11 in Theater a/h Spui en Korzo Den Haag.

Bij de denktank van het CaDance festival onstond het idee voor City Mapping, produkties die een staalkaart zouden laten zien van het bloeiende kunstleven in twee steden, Den Haag en Amsterdam. Aan de choreograaf Thom Stuart werd gevraagd garant te staan voor de Haagse aflevering, Donald Fleming voor de Amsterdamse. Stuart bereidde een smakelijke voorstelling, even zorgvuldig samengesteld als een Indonesische rijsttafel. Met dien verstande dat de ingrediënten van zijn maaltijd bestaan uit boeiende en amusante prestaties van in Den Haag werkzame kunstenaars en kunstbeoefenaars.

City Mapping-Den Haag begon met melodieuze gamelanmuziek, de sierlijke bewegingen van Kamto Suseno en de geur van wierook waarmee de Javaanse danser/choreograaf het speelvlak reinigt. Vervolgens zwaaiden er deuren open om zicht te bieden op de virtuoze claveciniste Annelie de Man. Zij voerde ondermeer composities uit van Gilius Bergeijk en Klaas de Vries. Later op de avond waren er imponerende improvisaties van de pianist Jan Schouten, speelde de violist Jeffrey Bruinsma een krasse compositie van Gene Carl, en bewoog de acteur Eddie Kagie op de klanken van het ensemble Tresspassers W.

City Mapping-Den Haag is een plezierige ervaring. Dat kan ik niet zeggen van de duo-voorstelling Waar Verborgen Water Huilt van Cees Matthijsse en And Igor Saw Everything van het koppel Giulia Mureddu en Markus Schnizer. Matthijsse maakte een te uitgesponnen, schoolse compositie waarin met uiteengescheurde poppenlijven wordt verwezen naar Jung en Freud. Het surrealistisch bedoelde produkt van Mureddu en Schnizer berust op het ideetje om de vloer met een lading spagetti te bedekken. Beide werken zijn gemaakt in opdracht van het Prins Bernhard Fonds. Dan zou je toch mogen verwachten dat er ergens een spoortje talent te vinden is?

De ex-Fabredanser Emio Greco liet in februari de eerste versie zien van zijn choreografie Fra Cervello e Movimento (Tussen Brein en Beweging). De solo, tenminste de aflevering 'bianco', beleefde nu zijn officiële première in CaDance. Greco opent met een verrassingsaanval. Eerst bombardeert hij tot verblindens toe de ogen van de toeschouwer die hierna, enigszins uit 't veld geslagen, wordt getracteerd op de onzekerheden van de danser. Die probeert met schrikkerige bewegingen van armen en benen de omgeving te verkennen, voordat hij onder luid gekakel met uitslaande vlerken de ruimte kiest. Van kip verandert de danser in een rebelse godheid die met grote bewegingen het heelal doorkruist. Vervolgens moet het lichaam weer reageren op een opgelegde beperking. De rechterarm vlijt zich achterom de taille en dirigeert vanuit die moeilijke positie de rest van de ledematen. 'Ne me quitte pas', fluistert Emio Greco tot slot. Voorlopig nog niet, denk ik, eerst deel twee, Rosso, afwachten dat in oktober 1997 zal worden uitgebracht.

Andrea Boll, Andreas Denk en Klaus Jürgens maakten de geestige voorstelling Der Lauf der Dinge. Veel geschouw met decorstukken, waarin luiken zitten die plotseling uit elkaar spatten of waarmee andere rampen gebeuren. Elk personage heeft zijn eigen fixatie. Denk heeft iets met wasmachines. Jürgens voelt zich pas lekker in een opgerold tapijt, terwijl Boll in een enorme kleerkast huist. De bewegingen en teksten buitelen over elkaar heen. Het ene woord haalt het andere uit, de ene pas de volgende. In Der Lauf der Dinge geht alles schief en om die catastrofale kettingreactie valt best te lachen.

    • Caroline Willems