Soms underdog, soms een wijsneus

Voorstelling: Eindelijk, door Job Schuring. Regie: Bruun Kuijt. Gezien: 13/11 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 23/11; tournee t/m 3/5. Inl. 020-6129565.

Het is wonderlijk gesteld met de cabaretier Job Schuring: hij is onmiskenbaar een getalenteerd verhalenverteller en liedjeszanger, hij heeft de laatste acht jaar zeven voorstellingen gemaakt die daarvan - meestal overtuigend - blijk gaven, en toch is hij het kleine cabaretcircuit nog niet ontgroeid. Er moet iets zijn dat een groter publiek ervan weerhoudt op hem af te komen.

Tijdens de première van zijn nieuwe programma Eindelijk heb ik geprobeerd daar een verklaring voor te vinden. De voorstelling zit schrander in elkaar en is doordacht geënsceneerd met een paar multifunctionele zetstukken. Vóór de pauze wisselt Schuring zijn verhalen af met conférences en liedjes; daarna vertelt hij één doorlopend verhaal, waarin de liedjes van diverse snit wonderwel passen en tenslotte heel wat lijnen uit het eerste deel weer samenkomen. Een gaaf werkstuk is het, met aardige grappen, fantasievolle vertellingen, een treffende persiflage op het populaire Nederlandse lied en minstens één hilarische conférence, waarin hij ons ogenschijnlijk zonder rancune - maar ondertussen - voorrekent dat een top-cabaretier in dit land minstens ƒ 866.400 per jaar moet kunnen verdienen.

Wat mijn enthousiame echter tempert, is dat Schuring vooral vóór de pauze nog steeds niet blijkt te weten wie of wat hij is. Soms poseert hij als de underdog die de buitenwereld onwennig betreedt, soms slaat hij de verongelijkte toon aan die heel wat andere cabaretiers succes brengt, soms is hij een olijke wijsneus - en in geen van die rollen is hij consistent. Wat hij zegt en doet, wil maar niet passen bij wat hij uitstraalt. Misschien is dat het, wat zijn populariteit tot dusver in de weg heeft gestaan.

Des te beter dat alles in het tweede deel opeens veel meer in evenwicht is. Schuring komt dan met een vertelling over een liedjesschrijver wiens artistieke gaven haperen als hij iets persoonlijks moet maken. Zuiver verwoord, zonder fratsen verteld en gelardeerd met zijstappen die het verhaal alleen maar versterken. In dit deel is niets geforceerd, alles klopt. Het zou mooi zijn als het optreden van Job Schuring vaker zo in balans was.

    • Henk van Gelder