Elke dag zwaardvis

In het uiterste noordoosten van Pennsylvania, daar waar Pennsylvania grenst aan de staten New Jersey en New York, ligt het Land van de Liefde. Het Land van de LIefde is een motel. Speciaal ingericht en uitgerust voor pasgetrouwden.

Langs de kant van de weg staat een groot bord: Land van de Liefde, eerste afslag rechts.

Als je die afslag eenmaal hebt genomen kan je het niet meer missen. Een enorm complex van rode, groene en gele lichtjes komt je tegemoet. Op de parkeerplaats staan plastic bomen, want in het Land van de Liefde is altijd lente. En op een groot neon verlicht bord staat: 'Welkom Tortelduifjes. Het management van het Land van de Liefde wenst jullie een onvergetelijke huwelijksreis.' En daarnaast op een iets kleiner bord dat niet neon-verlicht is, staat: 'Wij verwelkomen ook niet-getrouwde stellen.'

Dan kom je in de welkomsthal. Middenin de hal spuit een fontein omhoog, belicht door een zestal schijnwerpers. Daaromheen, ongeveer twintig plastic palmen. Sommige van die palmen zijn tegelijkertijd ook asbak, of worden in ieder geval gebruikt als asbak.

Achter de receptie staan een jongen en een meisje met blauw-rode petjes waarop staat: 'Het Land van de Liefde.' Het is middernacht. 'Welkom in het Land van de Liefde', zegt het meisje. 'Hebben jullie gereserveerd?'

Uit de luidsprekers komt de stem van Frank Sinatra.

Op een bord staat wat je allemaal kunt doen in het Land van de Liefde. Paardrijden, tennissen, schieten, bowlen, je laten masseren, maar alleen in het weekend, wandelen, zwemmen, en een golfbaan is in aanleg. Niemand hoeft zich te vervelen in het Land van de Liefde.

'We hebben niet gereserveerd', zeggen we.

Het meisje pakt een pen die ze achter haar oor heeft geklemd.

'Zijn jullie getrouwd?'

We knikken. 'Net in Las Vegas. De dienstdoende priester adviseerde ons het Land van de Liefde voor onze huwelijksreis. Voordelig en romantisch. Is dat niet precies waar iedereen op zoek naar is? We hebben het eerste vliegtuig naar Philadelphia genomen. En vandaar een auto.'

'Gefeliciteerd', zegt het meisje. 'Jullie zullen je zeker thuisvoelen in het Land van de Liefde. Tienduizenden voor jullie hebben hier hun huwelijksnacht doorgebracht en sommigen komen nog ieder jaar terug.'

Nu pas zien we dat haar uniform versierd is met allemaal kleine rode hartjes. Het Land van de Liefde laat niets aan het toeval over.

'Ik geef jullie de huwelijksnacht-bungalow', zegt het meisje. De huwelijksnacht-bungalow, dat klinkt goed.

'Normaal is het driehonderd dollar per nacht, maar omdat het zo rustig is krijgen jullie het voor 150. Jullie hebben een eigen zwembad, een jacuzzi, een sauna.'

'Voordelig en toch romantisch', fluisteren we tegen elkaar, als het meisje even weg is met onze creditcard.

Een ander stel komt binnen. Ze kunnen elkaar niet loslaten. Ze klimmen in elkaar en zinken neer op een bank voor de fontein. Het Land van de Liefde maakt heel wat los in mensen en Sinatra zingt onverstoorbaar door. Strangers in the night is zo te horen het volkslied van het Land van de Liefde.

'Ik zal jullie een plattegrondje geven', zegt het meisje als ze terug is met onze creditcard. 'De huwelijksnacht-bungalows zijn ongeveer tien minuten rijden.'

Als we de receptie verlaten zitten die andere twee nog altijd voor de fontein, niet van plan elkaar los te laten.

We rijden.

Het Land van de Liefde heeft heel in de verte wel wat van een concentratiekamp. Overal dezelfde barakken, dezelfde bomen, dezelfde bladeren en dezelfde schijnwerpers die hetzelfde schemerige licht verspreiden. Want in het Land van de Liefde is het altijd schemering. In het Land van de Liefde staat de tijd stil. En niet te vergeten, op elke hoek van de straat luisprekers in de bomen om Sinatra tot in elke uithoek van het complex te verspreiden. Het enige wat ontbreekt is een wachttoren met daarin Ron Brandsteder en zijn geweer. Maar die kennen ze hier niet.

Eindelijk zijn we bij onze huwelijksnacht-bungalow. Er zijn veel huwelijksnacht-bungalows. Er zijn er zeker wel tweehonderd.

We openen de deur. Op het matje staat een fles mousserende wijn en een fruitmand. In die fruitmand een briefje: 'Wij wensen jullie een fantastische tijd toe. Het management van het Land van de Liefde.'

'Wat aardig van dat management', zeggen we tegen elkaar. Dan doen we de lichten aan.

Het eerste wat we zien is een jacuzzi in de vorm van een rood hart. Een bed, een versleten tapijt, en veel, heel veel spiegels. In de volgende ruimte bevindt zich een zwembad. Er kunnen precies twee mensen die niet al te groot zijn in liggen, hoe hier ooit gezwommen moet worden is een raadsel.

Op het nachtkastje weer een briefje. 'Ik ben Magda (Magda met de hand ingevuld), ik maak jullie huwelijksnacht-bungalow schoon. Laten jullie wat voor me achter? Stop dat dan in deze enveloppe.'

Het ruikt in onze huwelijksnacht-bungalow naar ontsmettingsmiddel.

Als we ons uitkleden en in de jacuzzi gaan begrijpen we waarom. De jacuzzi kleeft van het vet van de vorige bewoners. We proberen te boenen met handdoeken, maar het helpt niet. We besluiten maar dat we niet vies zijn van onze voorgangers. Niet alleen in de spiegels zitten barsten, ook in de tegels. We doen de jacuzzi aan. Nog nooit heb ik een jacuzzi zoveel lawaai horen maken. Het zijn net bommenwerpers in een film.

'Zet hem uit!' schreeuwen we tegen elkaar. 'Zet hem uit!'

We lopen naar het zwembad. Ook hier weer een briefje.

'Als je wilt dat je zwembad op temperatuur blijft, bedek het dan met deze mat, wanneer je het niet gebruikt. Het management van het Land der Liefde.'

'Het management denkt aan alles', zeggen we tegen elkaar.

We trekken het matje weg en gaan het zwembad in.

Je kan er alleen in staan. Zwemmen is uitgesloten.

'Dit is onze huwelijksnacht', zeggen we tegen elkaar.

Aan de rand van het zwembad vinden we een hoopje afgeknipte nagels. We kijken elkaar aan en dan beginnen we allebei tegelijkertijd te lachen en kunnen daar zeker tien minuten niet mee ophouden.

(wordt vervolgd)

    • Arnon Grunberg