Natuurwet

Van natuurwetten wordt weinig kwaad gesproken: water kan gewoon koken bij honderd graden, de aarde draait om zijn as wat hij wil, en voor de spiegel zit een ring steeds aan de verkeerde hand zonder veel last te bezorgen.

Alleen dat alles altijd maar valt zodra je het loslaat, van boven naar beneden met een klap op de grond - dat is soms slecht te verdragen. Zo'n afwas bijvoorbeeld, waar het al een paar dagen niet van gekomen is zodat je hem met extra veel zeepsop te lijf bent gegaan: daar glipt het eerste kopje al langs het aanrecht, even later gevolgd door een heel soepbord dat kletterend op de tegels uiteenspat. Goed, doorgaan met afdrogen maar; totdat een kommetje met doorschijnend Chinese motieven eveneens tussen je handen vandaan voor de zwaartekracht kiest - driftig gevolgd door de droogdoek, zo ver mogelijk weg. Maar hoe die zich dan, binnen één stilstaande seconde, breed in de ruimte ontplooit; om daarna waardig en heelhuids over de scherven neer te dalen.