Tweelingzusjes brengen Lieshout naar de top

De basketballende tweelingzusjes Lia en Carla Maas verruilden deze zomer tot veler verrassing landskampioen Den Helder voor het bescheiden Lieshout. “Die twee gaan ons kampioen maken”, weet een Brabantse supporter.

TUBBERGEN, 11 NOV. Gek waren ze, de tweelingzusjes Lia en Carla Maas. Hartstikke gek. Basketballen als de beste, bij de beste vrouwenploeg van Nederland. Wat wil je als topsporter dan nog meer? Spelen bij een club in het buitenland misschien. Die mogelijkheid was er, zeker voor Lia. Maar de zusjes verruilden aan het eind van het vorig seizoen landskampioen Den Helder dat de laatste jaren toonaangevend is in de Nederlandse comeptitie, voor Lieshout waar basketbal altijd eerder een leuk tijdverdrijf was dan topsportbeoefening.

Lieshout kwam vorig seizoen niet eens uit in de hoogste nationale klasse. Zelfs niet in de één na hoogste. Daarin had de club dit seizoen voor het eerst moeten spelen. Afgelopen zomer werd Lieshout echter benaderd door de basketbalbond met de vraag of er interesse was om meteen door te stromen naar de met een tekort aan deelnemers kampende eredivisie. De ambitieuze club reageerde positief. Door de komst van Lia en Carla Maas meende coach Toon van Moorsel dat zijn ploeg niet geheel kansloos was op het hoogste niveau.

Inmiddels is het seizoen ruim twee maanden oud en behoort Lieshout tot de topteams in de eredivisie. Vooral dankzij de inbreng van de 26-jarige, veel scorende Maas-zusjes. Afgelopen weekeinde speelden zij met hun nieuwe vereniging in Tubbergen de Final Four, een toernooi waarvoor de vier beste clubs van het eerste deel van de competitie zich plaatsen.

Lieshout eindigde op de derde plaats, maar had eigenlijk in de finale moeten staan. In het vrijdagavond gespeelde halve-finaleduel tegen Landsmeer (later verliezend finalist tegen WSC Waalwijk) werd in de laatste vijf minuten een comfortabel lijkende voorsprong van vijftien punten op knullige wijze uit handen gegeven. Zoiets overkomt een tweede-divisieclub, geen eredivisionist, beaamt één van de meegereisde supporters op de tribune. “Maar ja, het is ook allemaal zo snel gegaan met ons cluppie, hè”, klinkt het vervolgens vergoelijkend.

Lia en Carla Maas zijn achteraf “vreselijk blij” dat de basketbalbond Lieshout een vrijkaartje gaf voor deelname aan de eredivisie. Ze hadden de overstap naar de club gemaakt in de veronderstelling in de promotie-divisie uit te komen. Ver onder hun niveau, wisten de beide internationals. “Maar we waren gewoon toe aan een nieuwe uitdaging”, zegt Carla. “Deze club heeft ambities, wil de nationale top bereiken. Ik keek niet uit naar een seizoen onder mijn niveau, maar ging er vanuit dat het bij één seizoen zou blijven. Dat daarna het echte werk weer zou beginnen, is voor de club maar zeker ook voor ons echt te gek. Als je onder je niveau speelt, wordt je eigen spel toch automatisch minder. Nu blijven we scherp.”

Basketbal leeft in Lieshout, een dorp met zo'n vijfduizend inwoners nabij Helmond. Het eerste vrouwenteam van de plaatselijke trots kwam de afgelopen jaren door opeenvolgende kampioenschappen ieder seizoen een klasse hoger uit. Thuiswedstrijden voor ruim vijfhonderd razend enthousiaste toeschouwers - een aantal waar menig mannenclub jaloers op is - werden in de loop der tijd eerder regel dan uitzondering.

Toen de hoogste divisie langzaam maar zeker in zicht kwam, begonnen ook sponsors zich voor de club te interesseren. Vorig seizoen had Lieshout een budget van circa 25.000 gulden, voor dit seizoen beschikt de club volgens manager Thijs Thijssen over vier keer zoveel geld. Daardoor werd het mogelijk speelsters als Carla en Lia Maas aan Lieshout te binden. “En speelsters van hun klasse hebben we nodig voor dat laatste stuk naar de top”, zegt coach Van Moorsel na afloop van het zaterdagavond door zijn ploeg gewonnen duel tegen Den Helder (67-57) om de derde plaats van de Final Four, de nacompetitie van het basketbalseizoen.

Den Helder is de club waar de Maas-zusjes leerden basketballen, waarvoor ze vijftien jaar uitkwamen en waarmee ze de ene na de andere landstitel wonnen. “Een onvergetelijke, heel mooie tijd”, zegt Lia Maas, die als eerste door Lieshout werd benaderd. “Maar na al die jaren wil je weleens wat anders. En Lieshout was niet alleen sportief een uitdaging, ook maatschappelijk. Behalve huisvesting regelt de club een baan voor ons. We moeten nu eenmaal ook aan onze toekomst denken, van basketbal kun je niet leven.”

In Lieshout kent inmiddels iedereen de nieuwe aanwinsten van de club. In het plaatselijke, geheel in de kleuren van de club geschilderde café hangen hun foto's aan de muur. En als de zussen na een thuiswedstrijd zelf nog even een pilsje willen drinken, verdringen de gasten zich om het tweetal een consumptie aan te bieden. “Want die twee gaan ons kampioen maken”, zegt één van de café-gasten die naar Tubbergen zijn meegereisd.

Of ze Lieshout dit seizoen al aan de titel kan helpen, durft de tweeling niet te zeggen. De tegenstanders weten inmiddels wel dat ze er in de eredivisie een geduchte concurrent bij hebben. De overstap van de tweelingzusjes Maas van Den Helder naar Lieshout is misschien toch minder gek dan zo'n beetje iedereen in het nationale vrouwenbasketbalwereldje aanvankelijk had gedacht.

    • Paul de Lange