Snoep kopen voor Sint Maarten

Toen we nog in Amsterdam woonden deden we ieder jaar ons best de nadering van de feestdagen zo lang mogelijk te negeren. De datum 11 november zei me zelfs helemaal niets. Bij herhaling werd ik door het feest van Sint Maarten overvallen. Op een donkere regenachtige avond ging op een ongebruikelijk tijdstip de bel.

Twee hoog was niets van de zingende kinderstemmetjes op straat doorgedrongen, zodat ik onbevangen de lage trappen afging om de voordeur open te doen. Dan stonden ze daar weer: terwijl hun liedje een eeuwigheid leek te duren, durfde ik nauwelijks te kijken naar de gezichtjes voor me, onregelmatig beschenen door het lampionlicht. Ook deze Sint Maarten zou in het hele huis weer geen snoepje te vinden zijn. Ik voelde me 'juffrouw Kikkerbil, die niets geven wil'.

Onze eerste herfst in het dorp was ik op 11 november bezig in het huis, toen ik al van verre liedjes hoorde in de wind. Het was bijna sluitingstijd; op de valreep kocht ik een paar flinke zakken snoep. Sindsdien is het nooit meer misgegaan. Dit jaar zijn de Sint Maarten-stormen al een week geleden begonnen, tegelijk met de wintertijd. Vanavond zal ons zoontje met zijn zelfgemaakte lampion langs de deuren gaan. De kans dat hij iemand in verlegenheid brengt is niet groot.

    • Madelon Kielich