Optredens tussen de schuifdeuren

Positief genieten met Hans Dorrestijn. Vanaf dinsdagavond, Ned.3, 23.25-23.50u.

Als gast in praatprogramma's heeft de dichter-zanger Hans Dorrestijn vaak de hofnar moeten spelen, die op verzoek van de gastheer - en met de lachers op zijn hand - de autobiografische werkelijkheid achter zijn tragi-komische repertoire belichtte. Terwijl hij in het theater steeds beter het evenwicht vond tussen waarheid en verdichting, bleef hij op de televisie steken in de rol van de man die zo grappig droevig was.

Maar vanaf morgenavond maakt Dorrestijn zes keer zijn eigen programma, onder supervisie van de in tv-cabaret gespecialiseerde Jop Pannekoek. En inderdaad blijkt hij nu, zonder de tussenkomst van een presentator die naar de bekende weg vraagt, veel beter in staat te zijn iets van de schuifdeurensfeer van de theatervoorstellingen op het scherm intact te houden. Dorrestijn neemt plaats aan de piano, zingt oude en nieuwe liedjes, draagt gedichtjes voor (“O Amsterdam, o Amsterdam / ik wou dat er een eind aan kwam”), steekt een paar korte monologen af en ontvangt in elke aflevering een gast. In de eerste is dat Herman Finkers, die aan de informele opzet bijdraagt door zijn verhaal over Almelo (“Almelo, daar blijf je voor thuis”) van een papiertje voor te lezen.

Positief genieten met Hans Dorrestijn is opgenomen in Studio Amstel in Amsterdam, waar de VPRO veel radioprogramma's maakt. Het publiek zit er bijna tegen het podiumpje geperst. Af en toe heeft Pannekoek echter besloten een liedje kracht bij te zetten met op lokatie gefilmde beelden: de Westertoren in beeld als Dorrestijn de Westertoren noemt, een rooie Renault in beeld als Dorrestijn het over een rooie Renault heeft, de polder van Eemnes in beeld als Dorrestijn de polder van Eemnes bezingt. Wat mij betreft zijn die letterlijke illustraties overbodig; ze verstoren bovendien de sfeer en leiden af van de tekst.

Verder snijden de gesprekjes die hij met zijn gasten houdt, niet veel hout. “Laten we toch vooral veel veren in elkaars reet steken,” merkt Adèle Bloemendaal in de tweede aflevering op, “daar zitten we hier voor, tenslotte.” Maar alles bij elkaar komt Dorrestijn in deze vorm heel wat beter uit de verf dan in het keurslijf van de praatprogramma's, die hem nooit volledig recht hebben gedaan.