'Ik vertel Laura niet dat ik haar fan ben'

Fotograferen is een enorme hobby van me. Ik fotografeer me echt helemaal suf. Als ik door de stad loop, heb ik altijd een camera bij me. Gekke mensen op de plaat zetten, dat vind ik bijvoorbeeld hartstikke leuk.

Ik ben Laura als handbalster met mijn camera gaan volgen vanaf 1977. Iedereen die verstand van de sport had, wist het toen al: dat wordt een grote. Dat was niet de reden om haar carrière vast te gaan leggen. Ik vond het gewoon leuk om haar in wedstrijden te fotograferen. En dus stond en sta ik altijd langs de lijn met m'n camera. Soms schiet ik wel twee of drie rolletjes vol. Van topwedstrijden vier of meer. Vooral van Laura, maar ook wel van haar teamgenotes en leuke mensen op de tribune.

Al die jaren heb ik nauwelijks een wedstrijd gemist. Ook geen wedstrijden in het buitenland. Dan loop ik rond voor mooie plaatjes. Soms zit ik naast haar doel door de lens te turen. Het gebeurt dan weleens dat ik een bal op m'n kanis krijg en alleen nog maar sterretjes zie. Dan schuif ik meestal een paar metertjes op, maar ook daar weten ze me wel te raken, hahaha.

Hoeveel foto's ik inmiddels van Laura heb gemaakt, weet ik niet. Tienduizenden? Op zondag maken m'n vrouw en ik vaak een selectie uit de foto's van die week, welke in plakboeken gaan en welke wegkunnen. Soms bekijkt Laura die boeken. Dan zegt ze weleens: 'Die moet er niet in'. Dan zeg ik: 'Het zijn mijn plakboeken, niet die van jou.'

Ik heb ook plakboeken met krantenartikelen over Laura. Op maandag heeft de sigarenboer een goeie aan me. Als ze in België of Frankrijk heeft gespeeld, koop ik ook kranten uit die landen. Kijk, in mijn hartje ben ik een enorme fan van haar. Maar dat zeg ik niet tegen Laura. Ik wil niet dat ze naast haar schoenen gaat lopen.

    • Paul de Lange