Verlangen naar het eigen bloed

Voorstelling: Spiros van Marleen baart. Door: Timon Moll m.m.v. Jeanette Snik. Regie: Bruun Kuijt. Gezien: 8/11, Bellevue, Amsterdam. Nog te zien: aldaar vanavond. Inl. 020.6247248. Tournee t/m 1/2. Inl. 020.4211221.

Je adopteert een kind en dat stuurt je, nadat het door je is grootgebracht, tijdens een verblijf in zijn land van herkomst een enthousiaste ansicht. 'PS' staat er onder het relaasje: 'PS. Bedankt'. Dat is onhandig van het kind en schrijnend voor de onechte moeder, dat spreekt. De gevoelens van zowel afzender als ontvanger behoeven verder geen toelichting. Toch geeft Timon Moll, de acteur die samen met schrijfster Marleen Baart van zijn levensverhaal een solovoorstelling heeft gemaakt, lucht aan de woede van zijn Hollandse moeder.

Dat is te veel, te nadrukkelijk en overbodig. Anderzijds vertoont Molls toneelbiografie hiaten, in analytische zin. Met beproefd gebruik van spotlights, die zijn tekst structureert en afbakent, pendelt hij heen en weer tussen de streng gereformeerde vrouw die hem ooit liefdevol adopteerde en de bokkige driftkop die niet van haar houden kon. Aan de hand van anekdotes schetst hij hun moeizame verhouding, haar starheid en uitgebluste huwelijk, zijn Griekse temperament en verlangen naar de bakermat.

Pathetisch wordt het niet, wat op zichzelf een verdienste is: het zelfbeklag ligt immers op de loer. Maar een toonbeeld van raffinement en verrassende stilering is Spiros (de titel is de naam die zijn echte moeder hem had willen geven) evenmin. De chronologie van de vertelling is braaf, de clichés zijn niet geheel en al vermeden en de anekdote overheerst. Vooral dat laatste is jammer, ondanks grappige passages. De toeschouwer neemt kennis van dat vreemde verlangen naar het eigen bloed, zoals hij dat kent uit de praatprogramma's, maar de oorsprong ervan blijft duister. Is het normaal puberaal verzet, de veronderstelling dat elders een echte ouder wel begrip zou tonen? Is het de romantiek van het onbekende? Wat is het? Dierlijk instinct?

Moll kan acteren en hij toont durf met dit persoonlijke verhaal, maar juist dat verhaal vol incidenten doet vermoeden dat hij zichzelf minder had kunnen sparen. Wie weet wat hij ontdekt had - en met hem wij.

    • Pieter Kottman