Multi-miljonairs (2)

Met de strekking van Leijtens artikel 'Advocaat hoort client niet in de steek te laten' ben ik het eens. Niet met zijn oordeel over de belastingontwijkende multi-miljonairs, al of niet koninklijk onderscheiden, die hij in de hoek zet als misdadigers.

Leijten vervalt hier in dezelfde fout als de hooggeleerden Van Doorn en Couwenberg, wellicht nog in sterkere mate, misdadig is mijns inziens kwalijker dan goor. Op zichzelf ook al geen frisse kwalificatie op dit niveau.

Merkwaardig genoeg is de betiteling van Leijten ook in tegenspraak met de logica van zijn betoog. De multi-miljonairs ontgaan belasting, zij ontduiken niet, althans voor zover wij dat kunnen weten. Met andere woorden: zij maken gebruik van de mogelijkheden die de wet hun biedt, juist zoals Spong c.s. dat (moeten) doen, zoals wordt betoogd.

De ethiek is een andere kwestie. Ik vind het een slechte zaak dat de mogelijkheden tot grove ontduiking nog bestaan. Het is desastreus voor de (belasting)moraal, net zoals de kwestie van de vormfouten dat is voor het rechtsgevoel.