Marokkanen

Van welke naïeviteit getuigt het om een Nederlandse delegatie naar Marokko te sturen om daar de Marokkanen de les te lezen over hun bemoeienissen met hun onderdanen in Nederland (NRC HANDELSBLAD, 29 oktober). In een land als Marokko kom je niet ver met alleen maar een kijkje te nemen en je in het openbaar direct te mengen in wat je niet aangaat.

Om erachter te komen wat belangrijk is in een land, waar geen vrijheid van meningsuiting is, moet je je oor te luister leggen. De téléphone arabe is in Markko niet slechts de spreekwoordelijk razendsnelle verspreider van nieuwtjes. Deze bestaat werkelijk en heeft een belangrijke functie voor hen die hem weten te gebruiken.

En nu komt een Nederlandse delegatie praten. Ik zie de Marokkaanse delegatieleden al gniffelen, want met het aangaan van de dialoog doen ze voorkomen alsof ze het spel van de rationele democraten spelen. Onderhand spelen ze het spel volgens hun eigen regels.

Het bezoek van minister Dijkstal c.s. aan Marokko herinnert me eraan hoe mijn Marokkaanse kennissen telkens de spot met mij drijven als ik weer zit te mokken over het alom tegenwoordige gebrek aan rechtvaardigheid en gerechtigdheid. “Zo is het nu eenmaal, bij ons gelden andere regels.”

Als Marokkaan besef ik dat het bezoek van Dijkstal c.s. aan Marokko van 'binnenuit' als een lachertje gezien zal worden. De égards van de ontvangst zullen protocollair zijn met pracht en praal en spreekwoordelijke Marokkaanse gastvrijheid. Maar zoals zoveel in Marokko is dat schone schijn. En schijn bedriegt.

    • F. Tawila