Jan Rot roept landerigheid op

Voorstelling: Dans met mij, door Jan Rot en Hans Breetveld. Regie: Pieter Bouwman. Gezien: 8 november in de Stadsschouwburg, Utrecht. Tournee tot en met 20 februari 1997. Inlichtingen 020-6264545.

Drie keer heeft Jan Rot zijn autobiografie verwerkt tot een innemende theatervoorstelling, waarin het bijvoorbeeld ging over Roy Orbison en andere helden uit zijn jeugd, over zijn tienerjaren als fervent Veronica-luisteraar, over het ontnuchterende bestaan als rock-zanger in Holland, en over mooie jongens, en vluchtige liefdes - alles opgedist in een sfeer van intimiteit, die mij vaak het gevoel gaf dat ik in vertrouwen werd genomen. Maar nu, na die soli, staat hij op het toneel met de acteur Hans Breetveld en speelt een toneelstukje.

Dans met mij behelst voornamelijk het droefgeestige bestaan van een dikke schommel in een bloemetjesjurk en haar slonzige echtgenoot, wachtend op de dood van de eigenaar van de dansschool waarin ze werken, en azend op diens erfenis: de dansschool waarvan ze zelf de eigenaren hopen te worden. Dat leidt na de pauze, als hun hoop in rook opgaat, tot een paar scènes waarin iets gebeurt. Vóór de pauze is daar echter nauwelijks sprake van, met nogal inerte dialogen die bij mij een verkeerd gevoel van landerigheid opriepen.

Breetveld is de vrouw, die met haar berustende toon een beetje doet denken aan de vrouwen die Bert Edelenbos bij Toneelgroep Amsterdam heeft gespeeld, maar dan veel vlakker. Rot is de man, die met zijn rechtse, seksistische grappen een typetje blijft in een veel te lang uitgesponnen cabaret-sketch. Ook speelt hij - heel wat beter - een vriendelijke Indo-bovenbuurman die ook in figuurlijke zin ver boven zijn benedenburen verheven is.

De voorstelling maakt de indruk moeizaam bij elkaar te zijn gesprokkeld, met hier en daar een liedje dat er nogal verdwaald tussen staat (onder meer van de cd Rot voor jou) en tot slot een dansschoolscène waarin de aanwezigheid van enkele opgetrommelde bezoekers uit de zaal voor de hilariteit moet zorgen. Zijn grootste troef speelt Jan Rot alleen uit, als hij een briefje aan zijn oma over de voorstelling van vanavond voorleest. Dan speelt hij weer hetvermakelijke spelletje dat mij in zijn eerdere programma's voor hem innam: een geraffineerde combinatie van zelfspot en ontwapenende charme. Maar het grootste deel van de avond gaat hij schuil achter een verzinsel, dat ik veel anderen veel beter heb zien doen.