Israel en Europa

Na het bezoek van de Franse president Chirac aan het Midden-Oosten, heeft minister Van Mierlo (Buitenlandse Zaken) laten weten dat Chirac “geloof, hoop en liefde” bij de Palestijnen had gewekt en dat hij duidelijk had gemaakt dat Europa niet aan de kant kon blijven staan. Van Mierlo voegde daar nog aan toe dat Israel had laten weten niet op een speciale Europese gezant te zitten wachten, wat hem bezorgd stemde (20 oktober).

Van Mierlo hoeft zich echter helemaal geen zorgen te maken, omdat Europa sowieso geen goede onderhandelaar is. Daarentegen moet Israel zich wèl zorgen maken! Immers, de inmenging van Europa in de onderhandelingen is schadelijk voor het vredesproces, zie Chiracs 'bijdrage'.

De bewering van de Europeanen, dat het nu tijd is een evenwichtige, meer pro-Arabisch-Palestijnse benadering te kiezen in plaats van de pro-Israelische houding die zij tot nu toe zouden hebben ingenomen, is onwaar. In feite boog Europa vanaf de oliecris langzaam zijn koers om tot de huidige, jegens Israel onvriendelijke houding die meer kwaad dan goed doet. Daar komt bij dat Europa (met Frankrijk voorop) nu koortsachtig bezig is de hiaten op te vullen die Rusland in het Midden-Oosten heeft achtergelaten.

Europa maakt zich zorgen dat Israel de verplichtingen van 'Oslo' niet nakomt. Ik wil er echter aan herinneren, dat verplichtingen ook gelden voor de andere partij, de Palestijnen. Ook zij moeten zich aan de afspraken houden. Terwijl Israel zich, volgens afspraak uit een aantal steden terugtrok, bleef Arafat weigeren het handvest, waarin tot de ontmanteling van Israel wordt opgeroepen, te wijzigen. Zeer onverzoenlijk riep hij de Palestijnen op tot ongeregeldheden en eiste hij Jeruzalem op als de hoofdstad van de Palestijnse staat, ondanks het feit dat afgesproken was de kwestie-Jeruzalem later te bespreken. Het was geen toeval dat de vorige premier Peres zich niet uit Hebron wenste terug te trekken, alvorens hij keiharde garanties van Arafat zou krijgen voor de veiligheid van de joodse inwoners. Na de inmenging van de Europeanen is Arafats standpunt nog onverzoenlijker geworden. Waarom doet Europa aan deze vijandige houding jegens de joden mee?