Rotterdamse domino-droom dreigt nachtmerrie te worden

Vorige week ging Stichting Domino in surséance van betaling. Ooit zette deze organisatie het record dominostenen-omgooien op haar naam. Nu wordt ze achtervolgd door schuldeisers.

ROTTERDAM, 8 NOV. Halverwege de jaren tachtig organiseerde de Stichting Domino een geslaagde recordpoging dominostenen-omgooien. Het was een van de meest bekeken televisieprogramma's uit de Nederlandse tv-geschiedenis. Het evenement, een curieus mengsel van uithoudingsvermogen, commercie, ambitie en logistieke creativiteit, hield meer dan zeven miljoen kijkers aan de buis gekluisterd.

Stichting Domino probeert sindsdien nieuwe records te breken. Tot nog toe zonder resultaat. Puck Hulstaert, chirurg traumatologie in Utrecht en bij het grote publiek beter bekend als de arts van het televisieprogramma 'Te land ter zee en in de lucht', is de motor achter de stichting. Tussen de operaties door bereidt hij nieuwe successen voor.

De eerste pogingen liepen op niets uit. Zo strandde een veelbelovende recordpoging in de Houtrusthallen ten behoeve van het World Memorial Fund for Disaster Relief omdat het gevaar dreigde dat een aantal betrokken partijen te veel aan het evenement zou verdienen. Een tweede poging, bedoeld om geld op te halen voor Artsen zonder Grenzen, strandde volgens de chirurg op ongenoegen tussen de TROS en de hoofdfinancier van het project.

Vorig najaar werd de stichting nieuw leven in geblazen en begon Hulstaert vol goede moed de voorbereidingen voor een nieuw record. Dit keer ten behoeve van UNICEF, dat een lening van twee ton aan de organisatie overmaakte. Het bestuur van de stichting werd opgetuigd met een aantal enthousiaste mensen van divers pluimage, zoals de makelaar in contacten Ron Wunderink, hoofd PR van KLM, Henk van der Vliet, directeur van het tv-station Euro7, advocaat Ton Steinz, ook wel bekend als de curator van de meesteroplichter Heer Olivier, en registeraccountant Herman Rademaker van het kantoor Paardekooper & Hoffman.

De stichting werd bovendien opgesierd met een Comité van Aanbeveling, een gezelschap van klinkende namen, zoals commissaris van de koningin Belaerts van Blokland, burgemeester Peper van Rotterdam, vice-voorzitter Van Karnebeek van chemieconcern AkzoNobel en voorzitter De Bok van de Kamer van Koophandel Rotterdam. Het bestuur trof elkaar wekelijks. Naarmate de tijd voortschreed, werden de ambities almaar groter. Naast het dominospel in het Weena-gebouw, dat zo'n vijf miljoen gulden zou gaan kosten, kwam ook een groots galafeest in de Doelen op de agenda te staan, waar UNICEF-sterren als Roger Moore, Julio Iglesias en Julia Roberts zouden moeten optreden.

De kosten voor deze combinatie van evenementen, geraamd op zo'n tien tot twaalf miljoen gulden, inclusief de honoraria voor de bestuursleden (150 gulden per uur), zouden worden teruggewonnen uit onder meer de inkomsten van een speciale trekking van de Postcode-loterij, die zo'n twintig miljoen gulden zou moeten opleveren. Stichting Domino wist een aantal bekende sponsors voor het evenement te mobiliseren. De PTT stond garant voor het telecommunicatie-netwerk. Ericsson leverde telefoons. Autoverhuurbedrijf Avis stelde op leasebasis Mercedessen ter beschikking, en ook TNO en KLM staken aardig wat geld en moeite in het project. En, zoals gezegd, UNICEF kwam met een lening van 2 ton over de brug, want, aldus de redenering van het stichtingsbestuur, als je wat wil verdienen moet je eerst investeren. Belangrijke klapper was een garantie van één miljoen gulden van Rotterdam, op wiens grondgebied het aandacht-trekkend festijn zou plaatshebben.

De ambities van Stichting Domino hadden inmiddels zulke grote vormen aangenomen dat alvast een produktiebureau werd opgericht, met experts zoals Walter Tiemessen, onafhankelijk tv-producent met goede contacten in het Hilversumse, en Robin Paul Weyers, de man die de twee miljoen dominostenen zou verzorgen en zou uitdokteren hoe de stenen precies moesten vallen.

De voorbereidingen voor het evenement, dat was gepland voor 19 oktober, konden toen echt goed beginnen. Iedereen werd voor het goede doel gevraagd zijn diensten voor een zo laag mogelijke prijs te leveren. Ook de Gemeente Rotterdam deed zijn best. Ze schreef met succes haar zustersteden in diverse uithoeken van de wereld aan met het verzoek of zij studenten konden sturen om mee te helpen met het opbouwen van de rijen dominosteentjes. Een honderdtal studenten zou naar Rotterdam komen om twee miljoen steentjes in drie maanden tijd op te zetten op een oppervlakte van 4.000 vierkante meter.

Zo ver is het niet gekomen. Een aantal financiële tegenvallers zette ook de toekomst van déze recordpoging op losse schroeven. Het ministerie van Justitie bleek niet bereid de stichting vergunning te verlenen voor een extra trekking van de Postcode-loterij. En de gemeente Rotterdam, gewaarschuwd door iemand van de Domino-organisatie zelf, trok op het allerlaatste moment haar garantie van ruim een miljoen gulden in.

Terwijl de voorbereidingen in volle gang waren en de aanloopkosten zich opstapelden, werd zo dus het financiële draagvlak in één klap onder de recordpoging uit getrokken. Daarbij kwam dat het bestuur onderling verdeeld raakte. Als eerste stapte KLM'er Wunderink uit het bestuur, gevolgd door accountant Rademaker die niet langer de risico's wilde verantwoorden die de stichting nam. “Ik had andersluidende standpunten dan de rest van het bestuur.” En uiteindelijk vertrok ook advocaat Steinz. “Er was niet meer zo veel te doen voor het stichtingsbestuur, omdat bleek dat het project niet van de grond kwam. Ik vond het zo wel goed.”

Het evenement werd een jaar uitgesteld. Onbetaalde rekeningen stapelden zich op, de vorderingen zijn inmiddels opgelopen tot een miljoen gulden. Veronique Oudkerk, de secretariaatsmedewerker van de stichting, was de eerste die faillissement aanvroeg, gevolgd door Robin Paul Weyers. (Weyers is met een vordering van bijna drie ton de grootste schuldeiser, gevolgd door UNICEF.)

Hulstaert probeerde in een van de laatste reddingspogingen het Domino-concept (inclusief schulden) aan tv-producent John de Mol te slijten. Die had wel oren naar de rechten op het zo populair gebleken dominospel, maar wilde er naar verluidt niet meer voor betalen dan 50.000 gulden. Hulstaert zou nu in onderhandeling zijn met de creatieve ondernemer Hennie van der Most, die zelfs van kerncentrale Kalkar een pretpark kan maken. De stichting heeft nog twee maanden om de zaak te redden. De surséance van betaling, die ze vorige week kreeg toegewezen, loopt voorlopig tot januari.

De stichting probeert alsnog die bankgarantie van de Gemeente Rotterdam los te krijgen. Maar Rotterdam is voorzichtig geworden, zeker nadat ze haar relatie met de zustersteden voor de stichting onder druk heeft gezet en de geplande komst van de studenten moest afzeggen. “We wachten af of ze met nieuwe plannen komen”, aldus een woordvoerder van Rotterdam.

Intussen heeft zich een nieuwe kwelgeest aangediend: Heer Arie Olivier, ook wel bekend als De Meesteroplichter. Olivier heeft het gemunt op oud-bestuurslid Steinz, vijftien jaar lang - van 21 april 1981 tot 19 januari 1996 - zijn curator. Olivier zegt met een aantal schuldeisers in gesprek te zijn over de mogelijke overname van hun schulden op de noodlijdende stichting, zodat hij, mocht de stichting failliet gaan, het bestuur kan aanspreken op wanbeleid. “Ik wil zo vat krijgen op meneer Steinz.”

Steinz zelf is daar niet bang voor. Volgens de advocaat is Olivier alleen maar uit op publiciteit en is Steinz niet schuldig aan wanbeleid. “Op de momenten waarop de stichting contracten sloot, beschikten zij over gelden en zag de toekomst er rooskleurig uit.” Tussen Olivier en de creatieve ondernemer Van der Most werkt het bestuur nu aan de redding van Stichting Domino, opdat de Rotterdamse droom niet in een nachtmerrie eindigt.