Littekens van EK bij Reiziger nog vers

OISTERWIJK, 8 NOV. Journalisten die gisteren voor een interview met Michael Reiziger naar de persconferentie van het Nederlands elftal in Oisterwijk waren gekomen, hadden zich de moeite kunnen besparen. De tafel waar de verdediger van AC Milan moest plaatsnemen bleef als enige leeg. De kladblokken en de pennen konden weer worden opgeborgen, het kartonnetje met z'n naam erop stond er voor niets.

Michael Reiziger bepaalde ondanks het protocol van de KNVB zelf met wie hij aan de vooravond van Nederland-Wales praatte. En dat was niet met de schrijvende pers die zijn gedrag en dat van maatje Edgar Davids in Milaan verkeerd zou hebben weergegeven. “De mensen worden voor de gek gehouden”, zei hij. Wel stond Reiziger een interview toe aan twee tv-verslaggevers en vervolgens maakte hij de tijd vol door wat te babbelen met Edwin van der Sar.

Persvoorlichter Rob de Leede probeerde Reiziger nog op andere gedachten te brengen. Die poging leverde niets op. Er zal binnenkort een gesprek plaats hebben tussen vertegenwoordigers van de KNVB en Reiziger, maar niet over dit specifieke incident. De Leede: “We kunnen spelers geen spreekverplichting opleggen. Iedereen heeft de vrijheid te praten met wie hij wil. Ik heb wel gezegd dat hij er problemen mee kan krijgen.”

Veel voetballers beschouwen de omgang met de media als een noodzakelijk kwaad. Het merendeel ziet het echter wel als een wezenlijk bestanddeel van hun beroep. De media fungeren met vraaggesprekken immers als doorgeefluik naar de doelgroep, de consument. Ruud Gullit, Ronald Koeman, Luc Nilis, Danny Blind en de gebroeders De Boer zijn zich daar terdege van bewust.

Ronald de Boer keek gisteren al niet meer op van het gedrag van Reiziger. Na het bewogen EK in Engeland is hij wel wat gewend geraakt. “Ik vind dat je de media altijd te woord moet staan. Zowel in goede als in slechte tijden. Je hebt natuurlijk wel het recht bepaalde media te mijden als er op de man is gespeeld. Ik praat zelf bijvoorbeeld niet met Panorama. Dat blad heeft me twee keer wat geflikt. Maar verder moet je reëel blijven.”

Ook bij AC Milan zijn Michael Reiziger en Edgar Davids nauwelijks aanspreekbaar voor de pers. Waar ooit Marco van Basten directeur Ariedo Braida -“Marco basta!” - negeerde omdat hij op het terras twee verslaggevers te woord wilde staan, is nu van gastvrijheid geen sprake meer. Journalisten uit Nederland worden als ze geen afspraak hebben geen blik waardig gekeurd. Het is geen onbekend gedrag. Vorig seizoen al wist Davids bij Ajax tot de Champions-Leaguefinale de media te ontlopen. Reiziger stond tot voor kort wel altijd open voor een gesprek. Hij is afstandelijker geworden bij Milan, zoals veel voetballers veranderen in de stress van de Serie A.

Het duo heeft kennelijk weinig geleerd van de ervaringen van Dennis Bergkamp bij Internazionale. Hij sprak slecht Italiaans en weigerde net als Davids en Reiziger de journalisten te bedienen, die elke dag hun sportkranten moeten vullen. Bergkamp werd in de kranten steeds harder aangepakt. Dat ging gepaard met veel roddels en dat was het begin van het einde van zijn verblijf in Italië.

Voorlopig zijn Reiziger en Davids nog niet belangrijk genoeg voor de Italiaanse sportkranten. Davids moet in het elftal veelal de Kroaat Boban voor zich dulden, Reiziger overkomt hetzelfde met Panucci. De rechtsback heeft in de competitie nog geen minuut gespeeld. Hij mocht alleen met de tweede keus in de bekerwedstrijd tegen Reggiana meespelen.

Toch moet het voor Michael Reiziger een droom zijn bij de kampioen van de Serie A onder contract te staan. Nog maar vier jaar geleden speelde hij bij Volendam. Daarna werd hij door Ajax verhuurd aan FC Groningen waar hij zelfs als rechtsbuiten opereerde. Van Gaal haalde Reiziger terug omdat hij op zoek was naar een rechtsback die Danny Blind kon vervangen. Reiziger werd omgeschoold, greep zijn kans en groeide in korte tijd uit tot een van de beste verdedigers ter wereld.

Nog maar anderhalf jaar geleden was de tactiek van AC Milan in de Champions-Leaguefinale tegen Ajax gebaseerd op het onder druk zetten van Reiziger, die als de zwakste schakel bij de tegenstander werd beschouwd. Zijn debuut in Oranje, twee jaar geleden op 12 oktober 1994 tegen Noorwegen, was een wedstrijd om snel te vergeten. Nederland speelde 1-1 in Oslo, mede omdat Reiziger een strafschop veroorzaakte. In een discotheek verwerkte hij 's nachts zijn teleurstelling, maar hij zou zich binnen een jaar ontwikkelen tot een volwaardige international.

Op het EK trad deze zomer een scheiding der geesten op tussen de donkere spelers Davids, Reiziger, Seedorf, Bogarde, Kluivert en een deel van de resterende selectie alsmede bondscoach Guus Hiddink. Davids werd naar huis gezonden en klapte in het vliegtuig demonstratief de autobiografie van Dennis Rodman open, Bad As I Wanna Be. Zijn maatje Reiziger is een groot bewonderaar van de excentrieke basketballer van de Chicago Bulls die met zijn piercings, tatoeages en felgekleurde haardos een opvallende verschijning is. Uit zijn teksten moet het Nederlands-Surinaamse tweetal hun inspiratie hebben geput in de strijd tegen de boze blanke wereld.

Achtergesteld als ze zich voelden nadat ze in hun ogen ten onrechte onderbetaald werden bij Ajax - hoewel ze een topsalaris konden verdienen als ze tussentijds hadden bijgetekend - en in Oranje genoegen moesten nemen met een ondergeschikte rol. In zijn adoratie voor Rodman ging Reiziger al eens zover dat hij zijn haardos ook geel liet verven.

In de autobiografie van Rodman staan teksten als: Black people have to play harder te be accepted (zwarte mensen moeten beter spelen om te worden geaccepteerd). En: A black player knows he can go out on the court and kick a white player's ass (een zwarte speler weet dat hij het veld op kan gaan om een blanke voor zijn kont te schoppen). Het woord ass is het meest gebruikte woord in de autobiografie. En zei Davids, nadat hij was gepasseerd voor Nederland-Zwitserland, niet over Hiddink: He shoudn't put his head in some players ass?

Davids is nu weer voorlopig uit beeld voor Oranje omdat hij volgens Hiddink een basisplaats heeft geëist. De littekens van het EK zijn nog vers.

    • Erik Oudshoorn