Getokkel op dansende lichamen

CaDance. Voorstelling: My Jester. Concept, choreografie: Anouk van Dijk; muziek: Yens & Yens, Tony Overwater, Marieke Koster; toneelbeeld: Frank den Oudsten, Anouk van Dijk; kostuums: Andrea Blotkamp; lichtontwerp: Marcel Kluts. Gezien: 7/11 Korzo Den Haag. Aldaar t/m 9/11. Verder: Tournee t/m 18/1.

Een dag na de spectaculaire openingshappening in het Haagse stadhuis begon het officiële programma van CaDance, festival voor moderne dans. Dit brengt in de komende weken veel nieuw werk van beginnende en meer ervaren choreografen. In deze vierde aflevering staat de danser centraal, als muze, instrument en nar van de maker.

Anouk van Dijk opende de reeks voorstellingen met My Jester. Twee jaar geleden bracht de choreografe tijdens Cadance het eerste deel uit van Adriana's Trilogie, een werk in wording. Hart, Kwink, Moker en nu het nieuwe middenstuk My Jester lijken dan ook op elkaar. Beide stukken beginnen heel rustig, waarna er een cumulatie van agressiviteit ontstaat. My Jester is echter niet opgebouwd uit drie verschillende solo's, maar bestaat uit twee afwijkende helften waarin de gemeenschap uiteenvalt in individuen.

Alles draait bij Van Dijk om spanning en ontspanning. Aanvankelijk bewegen de vijf dansers traag en harmonieus als de strak aangestreken toon van een viool. Soms vallen zij uit hun 'rol' en vibreren de lichamen als een snaar waarop wordt getokkeld. Uiteindelijk wordt de dans verwrongen en gekunsteld. Heftige impulsen laten de rompen kronkelen. De hoofden maken schokkerige, duifachtige bewegingen, de handen fladderen, de armen vormen hoekige gebaren en uit de benen vloeit soms de energie weg, waardoor de dansers op marionetten lijken waarvan de touwtjes worden gevierd.

Vooral in het laatste onderdeel wordt die kunstmatigheid zwaar aangezet. De danseres Daniela Graça draagt valse wimpers, bijna even lang als de veters van haar doorschijnende bodystocking (ontwerp: Andrea Blotkamp). Michael Schumacher probeert een langwerpig object (uitvoering: Rob Moonen) in bedwang te houden via een touw dat hij tussen de tanden geklemd houdt. Paula Vasconcelos is uitgerust met reusachtige voeten. Mischa van Dullemen probeert iedereen ervan te overtuigen dat hij van latex is gemaakt, terwijl Andreas Fratzl zijn solo danst alsof de emotie in het rastakapsel zit.

Over die versplinterde beelden glijdt onophoudelijk een smalle lichtstreep als de wijzer op het radarscherm. Het onderwerp wordt zo tot object gemaakt. Maar Anouk van Dijk probeert in My Jester geen verhaal te vertellen. Zij doet een beroep op het intellect van de toeschouwer. Haar dansstuk heeft voor mij echter iets van atonale poëzie, het zijn bewegingsklanken die niets betekenen.