De inbreker

David (28), T-shirt en spijkerbroek, werd acht jaar geleden veroordeeld tot twaalf maanden waarvan vijf voorwaardelijk wegens diefstal met geweld. Hij zat zes maanden en tien dagen in de Noordsingel, de Rotterdamse inrichting die wegens een aantal zelfmoorden onder gedetineerden nu de 'moordsingel' wordt genoemd. Daarna heeft hij niet meer gezeten.

Niet bekend

“Het was de eerste keer dat ik in de gevangenis kwam. Op mijn dertiende pleegde ik mijn eerste inbraak. Een jaar later werd ik gepakt. Ik heb toen veel te veel zaken bekend en kreeg uiteindelijk twee jaar proeftijd. Ik dacht daarna: mij pakken ze niet meer. Vijf jaar lang heb ik ingebroken zonder gepakt te worden. Ik brak in voor het geld. Met geld heb je veel vrienden, het was iedere avond stappen en lol maken. Ik koos voor leven van dag tot dag. Als je vrouw en kind hebt, kan je je dat niet meer permitteren.

“Al gauw merk je dat je in de bajes hard voor jezelf moet knokken. Iedere zwakte wordt misbruikt. Het is een echte machowereld en de enige plek waar je jezelf kan zijn is je cel. Wie zegt dat hij nooit op zijn cel heeft zitten janken, liegt.

“Het meest heeft mij in de gevangenis het gemis aan vrijheid geraakt. Het gevoel van onmacht. Je wordt ook niet beter van de bajes, het blijft een criminele leerschool. Het grootste deel van de mensen daar is er niet voor het eerst. Ik heb geluk gehad dat ik maar een half jaar heb gezeten. Dat was een half jaar te veel.

“Wanneer je de bajes ingaat, staat je leven stil. Als je detentie is afgelopen, gaat je leven weer verder. Mij heeft het twee jaar gekost om de draad weer op te pakken. Toen ik voor het eerst in de bioscoop kwam en iemand achter me ging zitten, was mijn reactie: wat moet hij van me.

“Als je lang bent gestraft, is het onmogelijk terug te keren in de gewone wereld. Lange straffen zijn belachelijk, wanneer je lang zit geeft dat wraakgevoelens tegen de maatschappij. Als ik langer had moeten zitten was ik doorgegaan in de criminaliteit. Waar ik ook van baalde toen ik in de gevangenis zat was dat de politie bij mijn zusters over de vloer kwam. Eén zus kon zelfs niet bij de bank werken vanwege mijn verleden.

“Tegenwoordig heb ik een marketingbedrijf waar ik mensen leer hoe ze een eigen bedrijf moeten opzetten. Eigenlijk steel ik mensen van hun baas. Ik geef voorlichting op scholen. Je vertelt ze waar je niet terecht moet komen en dat je vrienden proberen je mee te slepen om bepaalde dingen te doen. Maar als de politie je pakt, ben jij toch de enige die straf moet ondergaan, dan ben jij de sukkel. Ik denk dat ik sommige kinderen wel uit de criminaliteit heb kunnen houden.

“Of straf me op mijn dertiende op het rechte pad zou hebben gehouden weet ik niet. Ik ben iemand die eerst alles moet meemaken.

“De gevangenis heeft maar één voordeel opgeleverd. Je leert te leven in een kleine ruimte.”