HAN DUNK 1909-1996; Liedjesschrijver

De liedjesschrijver Han Dunk, die gisteren op 87-jarige leeftijd in zijn woonplaats Alkmaar overleed, was vooral bekend van de melodieuze nummers vol weemoed en verlangen die tijdens de Tweede Wereldoorlog een groot publiek een ogenblik troost brachten. Eén van zijn grootste successen was voorts het opbeurende Eens zal de Betuwe in bloei weer staan dat vlak na de bevrijding ieders gevoelens verwoordde in regels als: “We zullen herbouwen, steen voor steen.”

In de jaren dertig leerde Dunk net genoeg piano spelen om een zanggroepje te begeleiden dat door heel Europa trok. Toen de oorlog uitbrak, besloot hij muziekuitgever te worden - dat was, tot aan zijn pensioen, zijn hoofdvak. Hij ging zelf liedjes schrijven toen het Engelse en Amerikaanse amusementsrepertoire niet meer gespeeld mocht worden. “Er was toen een enorme behoefte aan Nederlandse liedjes”, zei hij later, “en dat heeft voor veel Nederlandse componisten de grote kans betekend. Het ging erin als koek.”

Dunks oorlogs-oeuvre is doordrenkt van het verlangen naar zonnige oorden die, door de afgesloten grenzen, onbereikbaar waren geworden. Zo schreef hij tekst en muziek van Als op Capri de rozentuinen bloeien en hij was de auteur van het populaire Zonnig Madeira, op muziek van zanger Eddy Christiani: “land van liefde en zon / ik wou dat ik daarheen / met jou reizen kon”. Geen van die streken had hij zelf ooit bezocht; pas jaren later kwam hij tot de ontdekking dat op Capri in geen velden of wegen rozentuinen te bekennen waren. Een ander liedje uit die tijd (Als sterren flonk'rend aan de hemel staan, op muziek van Jack Bulterman) verwijst naar het feit dat 's avonds de blinden voor het raam moesten en niemand meer ongestoord kon genieten van een zomerse nacht onder de sterrenhemel.

De melodieuze stijl van Han Dunk raakte in de loop van de jaren vijftig uit de mode, hoewel diverse draaiorgels tot op de dag van vandaag een Dunk-potpourri ten gehore brengen. Toen twaalf jaar geleden zijn 75ste verjaardag werd gevierd, schreef hij voor die gelegenheid het passende Finita la musica, met de regels: “En heeft hij dan zijn laatste lied geschreven / dan hoopt hij dat zijn repertoire / nog lang mag blijven leven.”