Tracy Bonham van zacht tot hard

Concert: Tracy Bonham. Gehoord: 3/11 Melkweg Max, Amsterdam.

Het ligt voor de hand om het succes van Tracy Bonham in verband te brengen met dat van Alanis Morissette en Sheryl Crow. Alle drie zijn het zelfbewuste popzangeressen die niet bang zijn om te rocken, terwijl folkies als Suzanne Vega en Tracy Chapman een veel ingetogener invulling aan het begrip singer/songwriter gaven.

Bonham onderscheidt zich in positieve zin omdat ze de aansluiting met de alternatieve gitaarmuziek wist te behouden. Haar muziek heeft eenzelfde dynamiek als die van Nirvana, met zachte passages die plotseling kunnen uitmonden in hevige ontladingen van stem- en gitaargeweld en met een muziekstijl die raakvlakken heeft met zowel grunge als met ouderwetse hardrock.

Tot vervelens toe moet de uit Boston afkomstige Bonham in interviews uitleggen dat ze geen familie is van Led Zeppelin-drummer John Bonham. Wel speelde ze als klassiek geschoold violiste in de begeleidingsgroep van Jimmy Page en Robert Plant op de reünietournee van die twee kopmannen van Led Zeppelin. Om de verwarring compleet te maken eindigde Bonham haar uitverkochte optreden in Amsterdam zondag met een explosieve versie van Led Zeppelins Kashmir, waarbij ze haar afgebladderde altviool liet gieren als een zaagmachine.

Op het Lowlandsfestival van afgelopen augustus had Tracy Bonham al laten horen dat haar muziek rijker en ambitieuzer is dan de drie-akkoordendreun van de meeste Amerikaanse gitaarbands. Inmiddels mag ze rekenen op een fanatiek en meelevend publiek, dat niet alleen op het hitsucces Mother Mother af was gekomen maar dat alle nummers van haar debuutalbum The Burdens Of Being Upright kon meezingen. “Amsterdam rócks me”, moest haar van het hart nadat ze haar viool had ingeruild voor het type elektrische gitaar dat doorgaans alleen door hardrockers als AC/DC gebruikt wordt. De provocerende tekstregel 'I ate a man today' uit Sharks can't sleep werd met gejuich ontvangen, evenals de gastbijdrage van de gitarist van het Belgische voorprogramma Soulwax aan de enerverende schreeuwballade Mother Mother, een hoogtepunt tijdens een vurig concert.

Meer nog dan Melissa Etheridge is Tracy Bonham een hedendaagse Janis Joplin, die bezieling combineert met een monumentale popstem. Haar inzet en enthousiasme zijn bovendien zo aanstekelijk, dat zelfs het twintig jaar oude Kashmir door velen werd gezien als een nieuwe aanwinst op haar vooralsnog kleine, maar boeiende repertoire.

    • Jan Vollaard