Boerenkoolvoetbal als het echte leven

Wimbledon is het lelijke eendje van de Engelse Premier League. Met soms beestachtig hard voetbal. Maar wel succesvol. De club staat gedeeld derde. Tegen Arsenal (2-2) vloeide zaterdag bloed.

LONDEN, 4 NOV. Bij Wimbledon spelen ze boerenkoolvoetbal. Voetbal volgens de oudste pricipes, ook wel 'lange halen, gauw thuis' genoemd of in het Engels kick and rush. Hard voetbal, zeer hard voetbal, verschrikkelijk hard voetbal. Geen oeverloze combinaties, geen technische hoogstandjes, geen doordachte tactische systemen, gewoon de bal hoog voor het vijandelijke doel en dan met z'n allen duwen, springen, schoppen en koppen. Bij Wimbledon zijn ze trots op hun manier van voetballen. The Crazy Gang is de koosnaam van de club uit Zuid-Londen. De gekke bende staat met Liverpool gedeeld derde op de ranglijst van de Premier League.

Wie zich als vreemde kostganger bij Wimbledon beschaamd wenst af te wenden van het doldwaze voetbal, staat niet open voor bijzondere verschijnselen. Die mist de emotie van het gevecht om de bal en de sensatie van de schaamteloze aanslagen op hoofden en ledematen. Die kan niet glimlachen en meewarig het hoofd schudden om zoveel chaos en agressie. Zie eens hoeveel mensen, zaterdag 26.000 in getal, zich laten opzwepen door het gedrag van de voetballers van Wimbledon. En toch na afloop geen wanklank of vorm van vandalisme rondom Selhurst Park, het stadion van Crystal Palace waar de club tegenwoordig zijn thuiswedstrijden moet spelen.

Monsieur Arsène Wenger, de keurige Franse trainer van Arsenal, moest zaterdag na het 2-2 gelijkspel dat zijn elftal afdwong tegen de wilden van Wimbledon toegeven enig respect voor deze tegenstander te hebben. Hij had veel gehoord over het beestenspul van Wimbledon. Ze zouden hun leven hebben gebeterd, had hij gehoord, maar wat hij deze middag had meegemaakt was toch weer voetbal in zijn oervorm. Wenger kon niet nalaten enige waardering uit te spreken voor de tomeloze inzet van Wimbledon. Profvoetballers die spektakel bieden. Maar misschien was het zijn gevoel voor cynisme dat hem tot deze beleefdheid dreef.

Zijn collega van Wimbledon heet Joe Kinnaer, een grijze veertiger met de dikste buik van alle Engelse trainers. Sinds 1992 drijft hij de spelers van Wimbledon tot waanzinnig voetbal. Trots als een leeuw dat zijn elftal nu al negen wedstrijden ongeslagen is, kwalificeerde hij de wedstrijd als oogverblindend: “Real blood and thunder stuff.” En Sam Hamman, de vermogende Libanese directeur-manager van de club, lacht bij het genot van een stevig glas bier in de players lounge wanneer de strijdwijze van zijn elftal ter sprake komt. “Dat is nu waarom ze ons de crazy gang noemen, meneer. Zo voetballen we, zo leven we. Bij ons horen echte mensen thuis, mensen die zich niet schamen voor emotie, mensen die gek zijn. Mensen die een strafblad hebben mogen ook lid worden. Is dat gek? Die mensen houden ook van voetbal.”

Vinnie Jones is de held van Wimbledon. De hardste voetballer van Engeland en omstreken en aanvoerder van zijn elftal. Met nummer 4 op zijn rug zweept hij zijn medespelers op tot fanatieke daden. Hij balt zijn vuisten naar het publiek, schopt Wright van Arsenal onder de zoden als deze juicht omdat zijn ploeggenoot Merson heeft gescoord en maakt zelf op fraaie wijze met een kopbal een doelpunt nadat hij eerst een tegenstander omver heeft geduwd. Hij blijkt zelfs aardig te kunnen voetballen en neemt na de wedstrijd in de middencirkel met een wilde zoenpartij afscheid van Wright. En na afloop staan kinderen van 5 tot ouderen van 65 jaar in de rij om een glimlach van Jones op te vangen, van hem een handtekening op hun Wimbledon-shirt te krijgen en samen met hem We are the champions te zingen. Jones balt zijn vuisten en roept: “I love you all.”

De wedstrijd was adembenemend. Na vijftien seconden verloor de doelman van Arsenal en het Engelse nationale elftal, Seaman, al zijn zelfbeheersing door de Nigeriaan Ekoku in het strafschopgebied te vloeren. De scheidsrechter achtte het kennelijk nog te vroeg Seaman de rode kaart te geven en een strafschop toe te kennen. Hij liet doorspelen, tot woede van alles wat Wimbledon een warm hart toedraagt. Zes minuten later scoorde Wright voor Arsenal, na een fraaie pass van de Franse middenvelder Vieira, een getalenteerde Fransman die van AC Milan is gekomen. Ook Bergkamp was in staat iets van zijn talenten te tonen. Maar naarmate de wedstrijd vorderde, bleek het geweld van Wimbledon hem toch te veel en werd hij vervangen.

Het doelpunt van Arsenal was het sein voor Jones en zijn Wimbledon-bende de strijdbijl weer op te graven. Eerst moest Arsenal-verdediger Bould met een hoofdwond naar de kleedkamer om hechtingen te laten aanbrengen, vervolgens moest ook zijn ploeggenoot Adams met een hoofdwond naar de dokter. Maar ook de heldhaftige Bould met een bloeddoorlopen tulband en Adams met een pleister boven zijn oog bleken niet in staat Wimbledon te stuiten. Vlak voor rust scoorde Jones de verwachte gelijkmaker. Wie anders?

Arsenal voetbalde, Wimbledon probeerde zo min mogelijk te voetballen. Na twintig minuten scoorde Merson voor Arsenal, maar iedereen in het stadion wist dat Wimbledon zou terugkomen. Van combinaties was geen sprake meer. Wimbledon-trainer Kinnaer en alle reserves stonden van de bank op om de bende in het veld aan te moedigen. Er moest geknokt worden. Het beleg van het Arsenal-doel had succes. Jones gooide de bal bij een inworp in het strafschopgebied (een specialiteit), de bal keerde terug maar Jones schopte de bal terug in de mêlee van spelers. In de grabbelton bleek opeens een doelpunt te zijn gevallen. Met de hand, meende Arsenal. Met het hoofd van Gayle, wist Wimbledon. De scheidsrechter zag dat de bal in het doel verdween en wees gemakshalve naar de middenstip: doelpunt, 2-2.

Sam Hamman, de directeur-manager, had het vrijdag al voorspeld: “U gaat iets bijzonders meemaken.” Het was gezellig op het trainingsveld van Wimbledon, ergens ver weg van het stadion, in Putney. Schoolkinderen die voetbalden, rondom bomen en koeien. In de kantine stond de televisie hard aan met harde muziek. Iedereen liep binnen, iedereen hoorde bij Wimbledon. De bejaarde voorzitter Sir Reed aaide kinderen over hun hoofd, deelde sandwiches en thee uit. “Dit is onze kracht”, vertelde Reed. “Football in the community. Iedereen houdt van voetbal, iedereen moet van Wimbledon kunnen genieten. Onze spelers komen uit onze opleiding. Kinderen komen hier voetballen omdat ze het leuk vinden en soms blijken ze talent te hebben en komen ze in het eerste van Wimbledon.”

Hamman wil hogerop met Wimbledon. Hij is trots op de club die pas sinds 1986 in de hoogste divisie speelt en sinds 19 jaar betaald voetbal bedrijft. De laatste tien jaar eindigde Wimbledon regelmatig bij de eerste tien, maar nu moet toch eindelijk eens Europees voetbal worden bereikt. Hamman zag aanvankelijk weinig heil in Wimbledon sinds de club het stadion Plough Lane om veiligheidsreden moest verlaten en gast is van Crystal Palace. Hij overwoog zelfs Wimbledon naar Dublin te verhuizen om in de Ierse competitie te spelen, omdat de club gemiddeld nog geen tienduizend toeschouwers trok. Nu zegt hij, in de roes van het succes: “Wimbledon blijft voorlopig in Selhurst Park. Wimbledon wordt groot, zo groot als Arsenal. No-nonsense voetbal. We zijn de schaduw van Arsenal, maar we gaan ze inhalen.”

In de kleedkamer van Wimbledon schalt voor elke wedstrijd een ghetto-blaster. De Nigeriaan Ekoku zegt er gek van te worden. “Het is als doping. We komen in een roes op het veld.” Trainer Kinnaer zegt: “Het is gewoon om de tegenstander aan te geven dat we er zijn.” Arsenal-trainer Wenger zegt: “Als je bij Wimbledon op bezoek komt, moet je spelers opstellen die kunnen koppen, niet bang zijn en die begrip kunnen opbrengen voor beestachtig gedrag van andere mensen. Verder moet je hopen op een sterke scheidsrechter, op goede artsen en op de steun van God.”

Een Wimbledon-aanhanger van pakweg zestig jaar staat na het laatste fluitsignaal op van zijn zitplaats en zegt: “Dit is voetbal, dit is het echte leven. Mannen die vechten op leven en dood, waar vind je ze nog als er geen oorlog is? Alleen in de bioscoop, in het theater en in het stadion waar Wimbledon voetbalt. Goedemiddag meneer, ik hoop dat u hebt genoten.”