opinie

    • Youp van ’t Hek

Majesteit

Veel dank voor Uw lieve briefje. Het kwam op een goed moment. Ik was wat somber, maar door Uw mooie woorden regeert het optimisme weer.

Daarbij ben ik erg vrolijk door de uitschakeling van PSV voor de Europacup. Waarom? Simpel: als David tegen Goliath vecht, ben ik voor David. In dit geval waren het Noorse puntlassers, postbodes en loonwerkers (met als hobby voetbal) tegen de meer dan vet betaalde full-profs uit Eindhoven, die niets anders kunnen dan voetballen en de hele dag niets anders doen. Heerlijk! Prachtige bijkomstigheid is het feit dat de Europacupduels van PSV de laatste troeven van het door ons allen gehate Sport7 waren, maar helaas......

Nu kan onze nationale sportzender elke avond ballroomdancing, dwergwerpen en eenbenig rollerskaten uitzenden. God is goed en SK Brann Bergen nog beter!

Vorige week schreef ik U over de 06-pooierpraktijken van de NS en beloofde nog wat dieper op dit soort zaken in te gaan.

Een vriend van mij reed onlangs in Duitsland twee kinderen dood. Het gebeurde allemaal buiten zijn schuld, maar doet dat er toe als er twee kinderen dood zijn? Wie is schuldig? Een kind sowieso nooit. Mijn vriend was ontredderd, verslagen en onherstelbaar kapot. Toen al het lawaai van heli's, ambulances, politiewagens en schreeuwende mensen uit zijn hoofd was verdwenen, stamelde hij voorzichtig zijn eigen naam en besefte hij dat het leven op de een of andere manier weer door moest. Hij snuffelde in de papieren van de lease-maatschappij en daarin stond dat hij in geval van pech 06/8212460 moest bellen. Het wordt omschreven als een 'hulpdienst'. Eerst hoorde hij: dit informatienummer kost circa 44 cent per minuut en daarna moest hij heel lang wachten. Omdat het weekend was zat er achter deze zogenaamde 'helpdesk' een batterij werkstudenten en de neuspeuteraar die mijn vriend hielp vroeg in welke provincie het Schwarzwald lag. Daarna ontstond de volgende dialoog:

“Heeft U pech?”

“Ik heb zojuist twee kinderen doodgereden.”

“Dat is geen pech.”

“Hoe noemt U dat dan? Geluk ofzo?”

“Nee, maar het doodrijden van kinderen valt niet onder pech.”

“Moet ik het geluk noemen?”

“Nee, maar het is ook geen pech. Het valt bij ons onder ongeluk. Ik verbind U door.”

En toen gebeurde het: tijdens het wachten moest mijn vriend luisteren naar een muziekje. Dus eerst laten de verzekeringshoeren je 44 cent per minuut betalen en vervolgens walst voor dat bedrag ook nog eens André Rieu door je hoofd. Daar heb je ook echt zin in als je net twee kinderlijkjes door een traumaheli afgevoerd hebt zien worden. Daarbij moet je voor het luisteren naar die Limburgse carnavals-slager minstens 10 gulden per minuut krijgen. Smartegeld wegens oorvervuiling.

Het verdere relaas zal ik U besparen, maar hij kwam net als iedereen in de jungle van hulpdiensten, ANWB, garages, sleepboeren, enzovoort. Kafka met Pinter-dialogen. U zult van deze minachtende bureaucratie nooit last hebben omdat U wordt gereden, maar neem één ding van mij aan: Uw onderdanen zijn door hun geldwolverigheid volkomen radeloos en normale gesprekken vinden er nog amper plaats in Uw land. Welke verwrongen geest verzint er nou dat je geld moet betalen aan een verzekeringsmaatschappij die al ontploft van de winst, terwijl je ontredderd staat te stamelen wat je zojuist is overkomen? Zover zijn we. Ook ongeluk is een produkt geworden. Net als pech. Er vallen bladeren in mijn hoofd, maar het wordt niet lichter.

Ik wens U een schitterend weekend met veel open haard en lange wandelingen.

    • Youp van ’t Hek