Cyprus

Naar aanleiding van 'Cyprus op sterk water' van Frank Westerman (Z 19 okt.) wil ik graag de volgende kanttekeningen plaatsen. De verslaggever poogt de lezer te overtuigen dat het probleem op Cyprus een probleem van de twee gemeenschappen op het eiland is. Maar de tragedie op Cyprus is tweeledig.

Enerzijds de tragedie van de Grieks-Cyprioten, die na een succesvolle onafhankelijkheidsstrijd tegen de Britse bezetter hun eiland gedeeltelijk zagen bezetten door het Turkse leger en met honderdduizenden verjaagd zijn uit hun huizen. Anderzijds de tragedie van de Turks-Cyprioten, die de ongevraagde 'beschermers' hun bezetters zagen worden.

Wie vandaag de dag de dienst uitmaakt in het bezette gebied van het eiland zijn niet de Turks-Cyprioten, maar de bezettende macht, de kolonisten uit Turkije. Iedere stem van Turks-Cyprioten die niet de belangen van de bezetter dient wordt direct en zonder pardon gestraft. Zoals de Turks-Cypriotische journalist Adali die eerder dit jaar door de Grijze Wolven is vermoord, en de talloze bedreigingen van de Turkse Wraak Brigade tegen iedere stem van de oppositie. De twee gemeenschappen hebben eeuwenlang vreedzaam met elkaar geleefd. Dit vreedzaam bestaan is verstoord door de bezetters. Eerst de Britten, die de Turks-Cyprioten gebruikten tegen de onafhankelijkheidsstrijd van de Grieks-Cyprioten. Vervolgens de Turken uit Turkije die teneinde het eiland te bezetten, eerst de Turkse geheime dienst naar het eiland stuurden om de verhouding van de twee gemeenschappen verder te doen verslechteren om vervolgens als 'beschermer' te verschijnen. Het is opvallend dat het begrip 'enosis' (aansluiting van het eiland bij Griekenland) is verdwenen uit de mond van de Grieks-Cyprioten, terwijl 'taksim' (opdeling) door de bezetter levend wordt gehouden om uiteindelijk de aansluiting van het eiland, of een deel ervan, bij Turkije te verwezenlijken.

Het verhaal over de chauffeur (die bij het instappen van een Turk, de motor afzet en zijn krant openvouwt op het stuur) is niet vergelijkbaar met de brute moorden van de afgelopen tijd op de bezette grens. Deze kille moorden hadden tot doel een reactie uit te lokken van de Grieks-Cyprioten om vervolgens uit te roepen: “Zie je wel dat die twee gemeenschappen niet met elkaar kunnen leven!” Toen een reactie van de Grieks-Cypriotische zijde uitbleef, hoorden wij kort erna van de mysterieuze moord op een Turkse soldaat, nota bene van Koerdische afkomst! Is dit geen verhaal uit de zestiger jaren? Het is fout te spreken over de Griekse en Turkse leiders, althans zolang wij over democratisch gekozen leiders spreken. De Grieks-Cyprische leiders zijn op democratische wijze gekozen; de afgelopen twintig jaar zijn er drie verschillende leiders geweest. De zogenaamde Turkse leider daarentegen wordt kunstmatig door de bezetter op zijn zetel gehouden. Dit leiderschap is sinds jaar en dag telkens aan dezelfde persoon toevertrouwd. Dus, de huidige frustraties van beide gemeenschappen die invloed hebben op hun onderlinge verhouding moeten in de context van Cyprus-Turkije (bezetter) worden bekeken, en men moet niet de schuld afschuiven naar de twee gemeenschappen op het eiland zelf. Dit is slechts een camouflage van de werkelijke situatie op Cyprus. Daarom is de stelling dat ondanks zestig VN-resoluties over Cyprus de partijen geen millimeter dichter bij elkaar zijn gebracht niet verdedigbaar. Eerst moet de bezetter vertrekken en vervolgens moet men de twee gemeenschappen op basis van VN-resoluties en door middel van democratisch gekozen leiders tot een oplossing laten komen.

    • Georgia Tarsoudi