RÉ KOSTER 1900-1996; Eigenzinnig zangeres

De concertzangeres en zangpedagoge Ré Koster is dinsdag op 96-jarige leeftijd overleden in het Larense Rosa Spier Huis. Ze was in de internationale zangerswereld een bekende persoonlijkheid. Haar hoge leeftijd maakte haar steeds meer een vraagbaak over muzikale opvattingen en vocale technieken uit vroeger tijden.

Zo werd ze vorig jaar, aan de vooravond van het Amsterdamse Mahler Feest, in deze krant geïnterviewd over de Amsterdamse Mahlerdirigenten. Haar vroegste herinneringen daaraan dateerden uit 1911 en ze verklaarde haar liefde voor de muziek uit wat ze toen hoorde van Mengelberg.

Ré Koster werd op 14 juli 1900 in Haarlem geboren en studeerde zang bij Marya Freund in Parijs en bij Lalatesta en Conti Varesi in Milaan. Ze debuteerde in 1927 in Parijs met een Hugo Wolf-recital. Tot aan de Tweede Wereldoorlog, die ze deels doorbracht in Zwitserland, zong ze overal in Europa liederenrecitals met vooral eigentijds repertoire.

Na 1945 zong Koster nog weinig. Ze werd zangpedagoge, eerst in Rome en later in de Verenigde Staten, waar zij veertien jaar woonde. Gianna D'Angelo, Pierette Delange, Jane Rhodes, Anna Reynolds en Graziella Sciutti behoorden tot haar leerlingen. Tot op zeer hoge leeftijd gaf ze in Europa en Amerika masterclasses en lezingen. Ze was ook adviseur aan de Parijse Opera School, tot een regisseur een hellend vlak op het podium wilde: “Ik wilde zangers opleiden, geen acrobaten.” Ze nam ontslag en keerde terug naar Nederland.

Koster was beroemd en berucht om haar kritiek op zangleraren. Over haar eerste lerares Marya Freund zei ze: “Ze was een van de eersten die Schönbergs Pierrot lunaire zongen en ik heb artistiek gezien veel van haar geleerd. Maar in technisch opzicht waren haar lessen een ramp.” Ze beschreef in 1986 haar opvattingen over een geduldig en geleidelijk leerproces in The commonsense of singing, in 1990 gereviseerd en uitgebreid. Het boekje was opgedragen aan de Engelse tenor Sir Peter Pears, die haar in zijn voorwoord prees om haar liefdevolle zorg voor haar leerlingen, die ze nooit iets geforceerds liet doen “of iets belastends voor het instrument.”

    • Kasper Jansen