'Over twee jaar is het mooi geweest'

Naam: Wim Smit

Leeftijd: 58 jaar

School: Dollard College voor VBO, Mavo, Havo en VWO, Winschoten

Vak: Natuurkunde

Veel oudere leraren houden het niet vol. De kosten van wachtgelden spelen een belangrijke rol bij de deze week behandelde onderwijsbegroting.

“Het vreet energie om leerlingen op de Mavo en in het voorbereidend beroepsonderwijs te motiveren. Na 30 jaar kom ik elke avond kapot thuis. Maar in het algemeen voel ik me senang op school. Dat is wel eens anders geweest.

Drie jaar geleden had ik een inzinking, een grote. Het ging gewoon niet meer. Ik zat niet lekker in m'n vel. Hoe ik dat merkte? Tja. Nou, elke les was zwaar, doodvermoeiend zelfs. En ik raakte bijzonder snel geïrriteerd. Dat was ik niet gewend. Want in al die onderwijsjaren kwam het woord ziekte in mijn vocabulaire niet voor.

Ik bleek gewoon overspannen te zijn. De schooldirectie heeft me erop moeten wijzen. Ik gedroeg mij ook anders tegenover mijn collega's, meer teruggetrokken, zeiden ze. Zelf dacht ik er geen moment aan dat ik overwerkt was. 'Dat overkomt mij niet' was mijn idee. En toen 't er eenmaal uitkwam, wilde ik er niet aan geloven - schoolmeesters zijn eigenwijs. Waardoor het kwam, weet ik nog steeds niet eigenlijk. Misschien was het de fusie van onze kleine VBO-school met een scholengemeenschap en de verhuizing naar een ander gebouw. Ook de invoering van de basisvorming vond ik niet gemakkelijk.

De directie heeft mijn problemen heel goed opgevangen. Ik heb de helft van mijn uren ingeleverd, een enorme ontlasting. Ik heb geen moment gedacht om er volledig uit te stappen, ook niet tijdelijk. Dolgraag wilde ik aan het werk blijven. Ik was pas 55. Als je werkloos thuis gaat zitten is het verdomd moeilijk om dan later weer terug te keren.

Na een jaar kreeg ik de schakelklas voor vluchtelingen uit het asielzoekerscentrum hier in Winschoten. Daar geef ik rekenen en besteed ik uiteraard ook veel aandacht aan het Nederlands. De meeste vluchtelingenkinderen zijn zeer gemotiveerd, in tegenstelling tot wat ik gewend was. Daardoor heb ik het plezier in het lesgeven teruggekregen. Tegenwoordig werk ik 22 uur per week, waarvan ik 17 uur voor de schakelklas sta. Ik krijg er hoe langer hoe meer een kick van. Maar over twee jaar is het mooi geweest. Dan ga ik met de VUT.

Ik ben dolgelukkig dat de directie mij de kans heeft gegeven mijn werk op een andere manier in te delen. Zo zou elke school met zijn oude leraren moeten kunnen omgaan. Geef hun minder uren of andere taken; dat houdt de ouderen onder ons gemotiveerd. En laat iedereen zelf bepalen of hij oud is. Want wat is oud in het onderwijs? Ik ken genoeg jongere collega's die er stukken ouder uitzien en zich ook zo voelen.''

    • Philip de Witt Wijnen