'Een stoffige oude jas ben ik niet'

Naam: Peter van Bavel

Leeftijd: 48 jaar

School: Scholengemeenschap Breda

Vak: Wiskunde

Veel oudere leraren houden het niet vol. De kosten van wachtgelden spelen een belangrijke rol bij de deze week behandelde onderwijsbegroting.

“Mijn curriculum vitae sprak boekdelen, vonden de scholen waar ik vorig jaar solliciteerde. Ze dachten dat ik totaal was uitgeblust. Ik was 47, had er 25 jaar in het voorbereidend beroepsonderwijs op zitten, als leraar en als adjunct-directeur. Gelukkig bleek het tegendeel in de gesprekken: ik ben geen oude, afgeknapte schoolfreak.

De grote klap kwam in augustus 1995, toen ik op straat stond. Zomaar, ineens. Mijn oude school, de Sint Josefschool in Gilze, moest sluiten omdat we niet genoeg leerlingen hadden. Daarvoor waren we twee jaar met twee klassen en zo'n veertien man personeel doorgegaan. Een vreselijke tijd. De school werd leeggekocht. Letterlijk. Op alle draaibanken en computers werd een etiketje 'verkocht' geplakt, alleen op ons niet. Ten slotte heb ik zelf het licht uitgedaan en de deur in het slot getrokken.

Toen kwam het wachtgeld. Dat duurde niet lang. Al na anderhalve maand kon ik weer aan de slag. Maar het opnieuw verplicht solliciteren is mij niet licht gevallen. Bovendien wordt nu elk jaar in mei bekeken of ik het volgend schooljaar weer 'nodig' ben. Die onzekerheid is slopend. Het radbraakt je.

Ik geef nu les op een scholengemeenschap in Breda. En dat bevalt me uitstekend. Vooral de klassen in het beroepsonderwijs. Die zijn eerlijk en recht door zee. Daar hou ik van. Ik geef de kinderen behoorlijk veel vrijheid. Mijn doel is: ze graag naar school laten gaan. In de loop van de tijd zien ze daar ook het nut van in, vertellen oud-leerlingen op reünies. Dat geeft bevrediging.

Mijn manier van lesgeven is slopend, maar werkt wel. Ik zit nooit stil, loop voortdurend tussen de leerlingen, die zoveel mogelijk zelf bezig zijn. Ik doceer niet. Na een werkdag van acht uur ben ik helemaal leeg. Met fietsen, zingen en aqua-joggen blijf ik fit.

Naarmate je ouder wordt, groeit de kloof tussen leraar en leerlingen. Als ik merk dat ik de aansluiting mis, wil ik stoppen. Dat is nu nog niet zo, misschien omdat ik zelf schoolgaande kinderen heb. Maar ik heb veel collega's op hun 64-ste zien afknappen. Daar wil ik niet op wachten. Dan ben ik voor mijn leerlingen een stoffige oude jas.''