'Leerlingen zwaaiden niet meer terug'

Naam: Wim van den Bos

Leeftijd: 56 jaar

School: Middenmeer Mavo, onderdeel van Christelijke Scholengroep Amsterdam

Vak: Wiskunde

“Ik ben een vreemde wachtgelder. Toen mijn school vorig jaar fuseerde ben ik niet vrijwillig opgestapt, maar door de omstandigheden gedwongen. Althans zo voel ik het.

Mijn keuze voor het onderwijs, in 1969, lag niet voor de hand. Na mijn kandidaatsexamen wis- en natuurkunde kreeg ik van de vader van een vriend een baan aangeboden bij de Middenmeerschool voor Mavo, toen nog Mulo. Zonder echt na te denken ben ik daarop ingegaan.

In het begin moest ik hard vechten, ik trad pas in november aan. Voor veel leerlingen was ik een ongewenste vreemde. Tegen het eind van dat eerste schooljaar kreeg ik het gevoel dat ik gerespecteerd werd.

De Middenmeerschool was een kleine school van zo'n 270 leerlingen, waar een hechte sfeer heerste. Ik had met iedereen goed, persoonlijk contact, ook buiten de lesuren. Na het eindexamen kwamen oud-leerlingen geregeld naar me toe om te vertellen waar ze mee bezig waren.

In 1980 werd ik adjunct-directeur. Dat was goed te combineren met het lesgeven. Mijn leidinggevende taak was overzichtelijk en ik kon mij nog veel met de school en de leerlingen bemoeien. Tien jaar later werd ik directeur. Ook toen verkeerde de school nog in rustig vaarwater.

Nauwelijks was ik aangesteld of de fusieperikelen begonnen. Ik kon niet meer werken zoals ik gewend was. De helft van de tijd bestond uit vergaderen, vaak buiten de school en veel over externe maatregelen. Het wemelde van de 'stukken die gefabriceerd moesten worden'. Bah, ik had er een afkeer van. Ik placht bij het begin van de schooldag naar alle kinderen te zwaaien, maar er werd steeds minder teruggezwaaid.

Toen de fusie, in september 1995, rond was had ik best kunnen aanblijven. Maar ik dacht 'als ik zo blijf doorwerken ga ik voortijdig dood'. Als schoolleider Op een school met in totaal 2.200 leerlingen kun je niet meer contact houden met leerlingen. Ik heb toen besloten om er uit te stappen en belandde middels de 55+ regeling in het wachtgeld. Ik heb daar geen spijt van. Ik doe veel vrijwilligerswerk, onder meer bij de omroep en tafeltje-dekje. Maar de leerlingen, die mis ik wel degelijk.''