Ook Lenny Kuhr is tussen hemel en aarde

O televisie, onovertrefbare spiegel van onze samenleving.

De belangstelling voor religie bloeit de laatste tijd weer op, en dus dachten ze bij de KRO: laten we er op zondagavond een stichtelijk reliprogrammaatje tegenaan gooien. De titel: Er is meer tussen hemel en aarde.

Liefst tien afleveringen van drie kwartier, op elke laatste zondag van de maand. Dieuwertje Blok presenteert, wat een vondst is, want wie zal haar ooit met ijle, eschatologische dogma's hebben geassocieerd?

Gisteravond wilde Dieuwertje het met ons over de reïncarnatie en het eeuwige leven hebben. Dat kon, daar was zelfs niets op tegen geweest, mits dat vertoon van kwezelachtigheid voorkomen had kunnen worden waarmee doorgaans over dergelijke onderwerpen gepraat wordt. Daar hebben we sinds jaar en dag immers bij RTL al Tineke de Nooy voor: die kan ons feilloos uitleggen hoe we via Siberische kruidenvrouwtjes en melaatse marsmannetjes het rijk der hemelen kunnen beërven.

Dieuwertje sprak eerst met een keurige Hindoe-meneer die nog op weg was naar het kosmische bewustzijn, op welke tocht hij ongevraagd gezelschap kreeg van een andere studiogast, een katholieke pastor, die het helemaal met hem eens was en ook 'rond ieder mens een stralenkrans' zag. In Rome beginnen ze nu wel érg veel water in de wijn te doen.

Daarna gingen we over naar een beeldhouwer die niets liever deed dan heiligenlevens vervaardigen: het bleken Maria's te zijn van een huiveringwekkende kitsch waarmee hij 'het hele land wilde volbouwen': als hij maar genoeg zendtijd krijgt, zal het hem ooit lukken.

En toen kwam Lenny Kuhr, hoofdgast. Ze bleek drie jaar geleden haar stem volledig te zijn kwijtgeraakt, wat mij helemaal ontgaan was, zoals ik ook nooit heb geweten dat ze die stem inmiddels alweer 2,5 jaar terug heeft. Hoe had ze 'm teruggekregen? Ik stel voor dat we haar dat in haar eigen woorden laten vertellen, elke samenvatting zou de geur van heiligheid doen vervliegen.

Lenny: “Er gebeurde in Bussum een mysterie rond mijn stem. Mijn stem werd zo zacht, ik dacht dat ik stervende was. Het was een soort spraakgebrek. Ik ben heel kwaad geweest, want ik had de mensen juist vóór willen gaan. Ik was helemaal niemand meer. Mijn leermeester zei: vertrouw. Het ging om heel diep vertrouwen. Als men het hogere zoekt, moet je pijn erkennen, het hogere vind je door de pijn heen.

“Op het diepste moment had ik geen hoop meer. Een half jaar zat ik zonder praten, in een diep zwijgen, op mijn kamer. Daar heb ik diepe momenten van pijn beleefd. Ik stelde mijn leermeester de vraag: krijg ik mijn stem nog terug?

“Een leermeester is iemand die alle lagen van het bewustzijn kent en jou naar het hogere kan brengen. Ik moest gebroken worden. De illusie die ik dacht dat ik was, moest wijken. Hij zei: ik weet niet of je nog ooit een noot zal zingen. Twee seconden later zag ik me een buiging maken naar karma - het lot -, ik verdween helemaal en ik voelde het grote als een warme deken over me heenkomen, en ik dacht: vanuit hier moet ik verder. Ik was een pasgeboren baby die weer vorm moest krijgen.

“Langzaam kreeg ik mijn stem weer terug, ik haalde de gitaar onder mijn bed vandaan, en ik wist dat het lange zwijgen verbroken was. Ik voelde me kwetsbaar, maar die kwetsbaarheid geeft juist kracht. Als de illusie wordt gebroken, komt het goddelijke vrij. Door het breken van mijn stem was mijn naam gebroken. Als je de illusie van de persoonlijkheid breekt, kom je op de bodem van de dingen. Op het diepste van de bodem ligt de verlossing.”

Toen begon Lenny te zingen met dat daverende vibrato van haar waar mijn oren altijd van moeten klappertanden: “Lieve God, verander deze tijd, we zijn onszelf en onze richting kwijt.”

Dat was de beste regel van de hele uitzending, wat zeg ik, van het hele weekend. Ik leunde verzaligd achterover, zij het enigszins gebroken, en ik voelde eindelijk - het werd tijd - de goddelijkheid in mijzelve vrijkomen terwijl ik het laatste couplet uit volle borst meezong: “Lieve God, verlaat mij niet, het is hier zo kil, en er is niemand die mij ziet.”