'Mijn man wil Pete niet boven het bed'

Tijdens de US Open blijf ik vaak tot drie uur 's nachts op om naar de rechtstreekse televisie-uitzendingen van de partijen van Pete te kijken. Terwijl mijn man al lang in bed ligt, zit ik met trillende benen op de bak heel erg mee te leven met Pete. Dan moedig ik hem ook echt aan, zo van 'Toe nou Pete, nu even een ace'. Toen hij dit jaar de finale won, zat ik echt te juichen. Nou ja, zachtjes te juichen, want anders was de hele buurt wakker geworden.

Ik heb tennis altijd een heel mooie sport gevonden. En ja, Pete is gewoon mijn favoriet. Niet alleen door zijn spel, maar ook omdat hij zich altijd zo netjes gedraagt. Hij is rustig, niet zo'n herrieschopper als die Andre Agassi.

Begin vorig jaar ben ik een fanclub voor hem begonnen. Sindsdien stop ik echt heel wat uurtjes in Pete. Ik blader kranten en bladen door op zoek naar verhalen over hem. En tijdens toernooien waaraan hij meedoet volg ik hem natuurlijk via de televisie. Thuis heb ik een kamer waar ik alles over hem bewaar en waar ik ook het blad voor de 27 leden van de fanclub maak. Mijn man vindt het allemaal wel best, zolang ik mijn posters van Pete maar niet in de slaapkamer hang. Soms is het wel moeilijk om fan van Pete te zijn. Hij is zo weinig toegankelijk. Bij het toernooi in Rotterdam sprak ik hem eerder dit jaar aan. Toen had hij zo'n blik in z'n ogen van 'wie is dat mens, hoe kom ik van haar af'. Terwijl ik hem voor elk toernooi toch altijd even een faxje stuur om hem succes te wensen.

Mijn grootste wens is dat hij als teken van waardering eens wat terugstuurt. Een ansichtkaartje bijvoorbeeld met de tekst: 'Hallo fan, prettige kerstdagen'. Dan zou ik heel gelukkig zijn.