MARK HELIAS

Mark Helias: Loopin' the Cool (Enja-90492). Distr. Choice Music.

Op de Nederlandse podia heeft Mark Helias zich doen kennen als een contrabassist met een stevige aanpak en een mooi rond geluid. In de tien stukken op Loopin' the Cool toont hij zich daarnaast een componist met flair en een open oor voor wat zijn musici kunnen. Een en ander resulteert in uitgebalanceerde muziek die zowel de motorisch ingestelde als de meer op kleur ingestelde jazzfan zal bevredigen.

Kenmerkend voor Helias' schrijfwijze is Seventh Sign dat na een cadens van hemzelf overgaat in een zwierige tweestemmig gespeelde melodie waarna er door violiste Regina Carter in stijl wordt gesoleerd. Na een ritme- en tempobreuk gaat vervolgens saxofonist Ellery Eskelin er vandoor tot het slagwerk het overneemt en het stuk terugvoert naar het begin. Niet voorspelbaar maar wel zo helder mogelijk, dat is blijkbaar wat Helias voor ogen staat.

Wie goed luistert naar Penta Houve, een puntig staccato-stukje, geheel collectief gespeeld met Epizo Bangoura op balafon en het qua sfeer aan de 'oude' Ornette Coleman herinnerende Thumbs Up, kan minstens twee opwekkende conclusies trekken. Ten eerste dat er tussen afgekloven bebop-botten en lauwe fusion-happen nog best wat smakelijks te bereiden valt en ten tweede dat saxofonisten om te overtuigen niet per se op John Coltrane hoeven te lijken.

Ellery Eskelin is een blazer die met je praat zonder de behoefte je gelijk plat te lullen. Op 3 november staat hij samen met Helias op de Nijmeegse Music Meeting. Dat violist Mark Feldman dan de plaats inneemt van Regina Carter zal de muziek misschien anders, maar niet slechter maken.