Kampvuurmuziek bij Victoria Williams cs

Concert: Rollin' Creek Dippers. Gehoord: 26/10 Noorderligt Tilburg. Herhaling: 29/10 Paradiso Amsterdam; 31/10 Tivoli Utrecht.

'Twee echtparen en een begeleider om ze uit elkaar te houden.' Zo introduceerde Victoria Williams het concert van de Rollin' Creek Dippers, vijf kopstukken onder de Amerikaanse singer/songwriters die hun krachten hebben gebundeld voor een gezamenlijke tournee. De combine van Williams en echtgenoot Mark Olson (ex-Jayhawks), Buddy en Julie Miller met Jim Lauderdale blijkt een gouden greep.

Deze vijf pepten elkaar op, onderlinge verzoeknummers vlogen over en weer, nieuwe liedjes werden uitgeprobeerd en om beurten konden ze achterover leunen om te begeleiden. Geen overbodige luxe voor Victoria Williams, want door multiple sclerose leek ze geen avondvullende optredens meer te kunnen geven.

Niettemin ontpopte Williams zich als de gangmaakster van een gedenkwaardige avond in het matig gevulde Noorderligt, waar de informele sfeer werd benadrukt doordat de muzikanten niet op, maar vóór het podium zaten. Met haar maffe Leger des Heils-hoedje en de banjo op schoot zong ze hartverscheurend over de volle maan, in het beverige Calimerostemmetje dat haar doorbraak naar het grote poppubliek in de weg staat. Niet voor niets boekte Williams haar grootste succes met de coverplaat Sweet Relief waarop haar veelal briljante songs werden vertolkt door rockmuzikanten als Pearl Jam en Lou Reed.

Jim Lauderdale en de Millertjes hebben hun wortels in de country & western, zoals overtuigend werd aangetoond met Julie Millers eerder door Emmylou Harris opgenomen smartlap All My Tears. Lauderdale liet zich met zijn tranentrekkende vertolking van George Jones' King Of Broken Hearts kennen als de meest traditionele in dit gezelschap, terwijl Buddy Miller opviel door prachtige gitaarpartijen en een aan Bruce Springsteen verwante stoere-mannenromantiek. De onnadrukkelijk aanwezige ster van de avond was echter Mark Olson, die met het ingetogen Mr. Parker Left A Will liet horen dat hij zich staande kan houden zonder het tweestemmig countryrockgeweld van The Jayhawks.

Als solist heeft Olson in de verte iets weg van de jonge Johnny Cash, met poëtische teksten en een droge stem waaruit bezieling en compassie spreken.

Twee uur lang gaven de Rollin' Creek Dippers nieuwe inhoud aan het begrip kampvuurmuziek, terwijl Julie Miller met kwastjes op een lege pizzadoos roffelde. Tot slot zorgde Victoria Williams voor koude rillingen met haar ontwapenende versie van Louis Armstrongs What A Wonderful World, gezongen met kinderlijk optimisme en verbazing over de gewoonste dingen van de wereld.