Verkiezingskaravaan

Goed gehumeurd naar de kliniek voor alcohol- en drugsverslaafden in het St. Joseph Hospital in Memphis. Vanachter de balie begluurt mij een dikke telefoniste, al na één minuut heb ik de security op mijn dak, even later gevolgd door een parmantige pr-dame. Zonder te luisteren ratelt ze door, het eindigt in: “And would you please be so kind as to leave the building”.

Buiten ben ik nog niet de bocht om of daar komt Jack Kemps verkiezingskaravaan. Er is een achterbuurt afgezet, het wemelt van de politie en de veiligheidsagenten, zonder uitzondering voorzien van zonnebril. Ik loop gewoon door, vriendelijk knikkend naar de veiligheidsmensen. Ik ben al zeker tien minuten op twee meter afstand van Kemp als ik weer word lastig gevallen door een pr-dame. Als ik die Kemp voor zijn kop had willen schieten had ik dat allang gedaan, maar nu moet ik een paar formulieren invullen.

Ik loop de achterbuurt maar eens in. “Oh gee”, zegt een man, “what's going on, man, somebody get killed? There are so many policemen around.” Ik vraag hem of het gevaarlijk is in deze buurt. Jazeker, als jij hier 's avonds alleen rondloopt kunnen ze je naar Holland sturen in een bodybag. Als ik nog wat foto's van het vertrek van Kemp wil maken besluit de pr-dame dat mijn tijd voorbij is. Ze grist mijn pasje uit mijn handen en stuurt wat zonnebrillen op me af. De gettoboys kiezen mijn kant, ze zaaien bij de veiligheidsagenten verwarring door te roepen “Watch out for the Coke can!” Inderdaad staat er ineens onder het linkerachterwiel van Kemps auto een Cola-blikje. Zo simpel is het dus om een vicepresidentskandidaat op te blazen. “Vote Black, vote Democrats!” roepen de mannen als de karavaan wegrijdt.