Column

Majesteit

Ik hoorde zo'n leuk verhaal over Sport 7. Daar begint zachtjes aan de pleuris uit te breken en wel om het volgende: Willem van Kooten had een slecht idee, heeft dat als goudmijn gelanceerd en allerhande dombo's zijn daar regelrecht in gestonken. Hyena Staatsen als eerste. En nou komt het leuke: Willem heeft voor heel veel geld zijn aandeel aan De Telegraaf verkocht en zit nu gierend in zijn huis aan een Loosdrechtse plas.

De anderen noemen hem al Joost den Naaijer. De firma Endemol lacht zich ook suf. Zij sturen elke week een hele vette rekening voor de gemaakte opnames naar de zender en fluiten zichzelf ondertussen vrolijk naar de effectenbeurs.

De rest van de aandeelhouders kijkt sip naar de gebakken peren en bij de aandeelhoudersvergaderingen staan er uit voorzorg geen asbakken meer op tafel. Als het nog even zo doorgaat moet Philips zijn laatste kliekje winst aan de Nationale Sportzender overmaken. Heerlijk. Bij ons in Amsterdam wil 0,5 procent het kanaal ontvangen en dat staat precies gelijk aan het percentage geestelijk gehandicapten dat de hoofdstad telt. Zojuist belde mijn vriend Koos Postema en hij vertelde dat hij zich na elke uitzending contant laat uitbetalen. Een zacht zonnetje schijnt over de hoofdstad en iedereen glimlacht naar elkaar. Wat kan de herfst prachtig zijn.

Ziet U die tafel volgende week voor U: Staatsen en Jansma! En dat Jansma dan zegt: 'Zegt U het maar meneer Staatsen!' De rest kunt Uzelf invullen. Wat een schitterende week.

Volgens mij bent U trots op Uw onderdanen en glimlacht Uzelf ook van oor tot oor. Heeft U zin om met mij de actiegroep 'Stop de Rolexen' op te richten? Dus dat we een halt gaan toeroepen aan de geldkloppende wolven die ons halve land endemollen. Dit laatste is bij ons thuis een nieuw werkwoord. Zo gauw als wij bij iets een Arena-gevoel krijgen dan heet het endemollen. Allerhande managers maken ons wijs dat alles een produkt is. Voetbal is een produkt, informatie is een produkt, cabaret is een produkt en maakt U zich geen illusie: U bent ook een produkt. Het produkt koningshuis dat door het zakenleven als glijmiddel wordt gebruikt. Waar? Overal. Laatst in Zuid-Afrika en in Indonesië. U bent gewoon het boegbeeld van een zootje kooplui. Niks meer en niks minder. Vorige week las ik in de Volkskrant dat ikzelf ook tot de produkten behoor. Het ging over de 'veryouping' van de schouwburg. Ze schijnen aan mijn volle zalen goed te verdienen. Ik vind het allemaal best, maar misschien doe ik het wel verkeerd. Wie weet moet ik mezelf ook gaan verendemollen en een 06-nummer voor Youp-informatie openen of net als Joop van den Ende doen: wil je een kaartje voor Miss Saigon bestellen, dan bel je de kassa voor 60 cent per minuut. En al die boerenlullen doen dat! Vorige week wilde ik weten hoe laat de Intercity uit Amsterdam in Middelburg arriveerde. Ik moest voor 50 cent per minuut de Openbaar Vervoerlijn bellen, had negen wachtenden voor me en was na twintig minuten aan de beurt. Dus een joetje later had ik de informatie. Vroeger was dat een gewone vraag aan een stationschef, die blij was als de telefoon een keer ging, maar nu moet de consument er aan wennen dat ook informatie een produkt is waarvoor betaald moet worden. Volgens mij moeten we die Monopoly-spelers gewoon de conducteurspet over hun oren trekken en een keer per week een willekeurig station overvallen. Dat heet geen jatten, maar terugjatten. Help mij in de strijd tegen de patjepeeërs. In Amsterdam is een spiksplinternieuw tenniscentrum geopend en daar moet je voor alles heel veel geld betalen. Zelfs je auto parkeren kost een piek. Het produkt parkeren. Maar toen mijn dochter zich laatst verveelde zocht ze een muurtje om een bal tegen te slaan en dat is er niet. En ik denk dat het niet symbolischer kan. Er is geen muurtje meer. Want aan een muurtje is niks te verdienen. Volgende week ga ik hier op door en beloof me dat U meedoet in de strijd tegen het endemollen van Uw en mijn prachtige landje.

Kus man en kinderen en neem er zelf ook een

Youp van 't Hek