Start

Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140, Amsterdam. T/m 16 nov. Di t/m za 13-18u, zo 3 nov 14-17u. Prijzen 600 tot 10.000 gulden.

De nota Differentiatie en profilering van de visitatiecommissie voor de kunstacademies die vorige maand verscheen, toonde zich niet erg tevreden over veel Nederlandse kunstopleidingen. De kritiek maakt extra nieuwsgierig naar de kwaliteit van de nieuwe lichting afgestudeerden. Fons Welters selecteerde evenals vorig jaar op verschillende academies enkele jonge talenten. Het collectief Aardige Jongens studeerde aan de Academie St. Joost in Breda, Maartje Kaper (1969) in Den Haag, Alexandra Rouppe van der Voort (1968) in Groningen en Daniel Verkerk (1972) in Kampen. Hun werk is gevarieerd en stelt zeker niet teleur.

Op de pasteus geschilderde doeken van Daniel Verkerk herkent men onder andere het Britse Lagerhuis. Maartje Kaper zoekt naar een balans tussen schilderen en ruimtelijk ontwerpen. Zij probeert, zoals ze zelf zegt, objecten en verf hetzelfde 'gewicht' te geven. Dit klinkt gewichtiger dan het is: haar beelden en videotapes getuigen van gevoel voor humor. Zo is een door zijn poten gezakte tafel volgens Kaper even 'slap' als de verf waarmee ze het geheel bedekte. Haal je een losse plak verf door een soort wringer dan krijg je een keurig geschilderde streep.

De Aardige Jongens (Maarten van Haaff, 1970, Hanneke de Jong, 1973, Tobias Tycho Schalken, 1972) zijn gespecialiseerd in futuristisch ogende instrumenten. Zittend in een grijze cabine met dito toetsenbord voel je je plotseling bekeken als je via een kijkgaatje rechts televisiebeelden ontwaart van iemand die op jouw plek achter de toetsen zit. Zit er links ook een gaatje waardoor een camera jou opneemt?

Rouppe van der Voort presenteert een diaprogramma en foto's van twee merkwaardig uitgedoste figuren. Zij liep stage bij Madame Tussaud in Londen en paste de kennis die ze daar opdeed toe om verwarring te zaaien over de identiteit van personen. Zelf treedt ze op met een vreemde neus en een blonde pruik. Na de dood van haar vader vroeg ze haar tante om tijdelijk de rol van haar broer over te nemen. Hoe bizar deze onderneming ook is, toch speelt tante, verkleed als man, de rol van de dierbare overledene met veel liefde en overtuiging.