Het IQ van een kikkervisje

Tijdens de eindronden van het Europees kampioenschap voetbal in Engeland benaderde een televisieploeg van de Noorse omroep de heer P. Gascoigne met het vriendelijk verzoek zich in een korte boodschap tot het Noorse volk te richten. Wilde Paul dat wel? “Yes”, antwoordde deze merkwaardige man.

En hij voegde eraan toe: “Fuck you.” Kijk, dat zijn nog eens interviews. Ik vraag me af wie er dwazer was, de gek Gascoigne of de ideeënman van de Noorse tv, die uitgerekend het zieke kind van het Britse voetbal in staat achtte een zinnige boodschap aan een heel volk te richten. Er wordt sterk vermoed dat Gascoigne lijdt aan een syndroom dat hem er - buiten zijn wil om - toe brengt in gezelschap de meest vreselijke dingen te roepen die aan een menselijke mond kunnen ontsnappen. Uit een documentaire, waarover collega Guus van Holland in deze krant schreef, bleek overduidelijk dat we hier met een gestoorde geest hebben te maken.

Een zegswijze van vroeger betoogde over 'hoe groter geest, hoe groter beest', maar de man in kwestie heeft vermoedelijk het IQ van een kikkervisje. Ook van Maradona en Romario valt niet te verwachten dat zij over een groot verstand beschikken en hoewel minder verdwaasd dan hun Engelse collega, vallen ook zij bij tijd en wijle op door merkwaardige gedragingen. Maradona mag door de wereldpers herhaaldelijk op een voetstuk zijn gezet, hij kon het toch niet laten eens het luchtdrukgeweer op hen te richten. En Romario schuwde weliswaar tot heden dat doortastende middel, in grilligheid en arrogantie doet hij voor weinigen onder. De vraag is nu: hoe komt het toch, dat de geniaalste voetballers qua gedrag buiten het veld voornamelijk uitblinken door onbetrouwbaarheid? Hebben wij dat ooit meegemaakt met sterren uit het verleden? Pelé zal ook wel eens een enkele nuk hebben vertoond, maar zijn spelersloopbaan verliep vrijwel vlekkeloos. En hij bracht het tot minister in hetzelfde land waar men met Romario nauwelijks raad weet. Alfredo Di Stefano had het hoog in het hoofd, maar van gigantische ontsporingen herinner ik mij niets. En Bobby Charlton staat bekend als de correctheid zelve. Toch waren dit allen grote sterren.

Is het vooral een zaak van innerlijke beschaving? Dan hebben Feyenoord en PSV eergisteren een slechte beurt gemaakt. Feyenoord door tegen vijf gele en één rode kaart op te lopen en beide teams door in een ordinaire vechtpartij verzeild te raken. Het doet deugd te kunnen melden dat er ook spelers waren (zoals Larsson) die hun uiterste best deden om anderen van wandaden af te houden, maar daar staat tegenover dat menigeen zich met een rood waas voor de ogen in de strijd wierp. Stel, dat Mario van der Ende iedereen bestraft had die over de grens ging, dan zou de match wegens tekort aan voetballers niet zijn uitgespeeld. En dan te bedenken dat het weliswaar een belangrijke match was, maar dat de competitie nog slechts voor ongeveer eenderde is verspeeld, zodat de winnaar niet meteen kampioen van Nederland is. De conclusie is, dat onze betere spelers tekort aan beheersing demonstreerden en dat onder dat vernisje van beschaving een dikke laag smerigheid zit, die aan de oppervlakte kan komen zodra er sprake is van hoogspanning. Men kan er zo goed als zeker van zijn dat een man als Henk Fräser mentaal niet geschikt is voor voetbal. Ik moet zeggen, dat het tussen de bedrijven door een interessante krachtmeting was. Daarom des te pijnlijker dat het zo uit de hand kon lopen.