'Zelfs als ik moest kruipen was ik hier gekomen'

ANTWERPEN/BRUSSEL, 21 OKT. Betogen doet hij anders niet en Brussel mijdt de Antwerpenaar zo veel mogelijk. Maar al had Robert Stephens gisteren naar de 'witte mars' moeten kruipen, hij was nog gegaan. “Als je vandaag niet de straat op gaat voor die verdwenen kinderen, moet je nooit meer op straat gaan.”

Stephens, spijkerbroek en witte trui met daarop een gouden ketting, stapte gistermorgen om tien uur in de volgeladen trein naar Brussel. Samen met zijn kantoorcollega Francien Braeckmans en diens echtgenoot Piet Hoeben trok hij naar de demonstratie, georganiseerd door ouders van verdwenen kinderen. In het bagagerek lagen hun borden met daarop: 'Proef ons Belgisch spaghetti-gerecht'.

Stephens had gisteren zijn politieke voorkeur even opzij gezet, zoals volgens hem alle Belgen. “Dit gaat niet om politiek, dit is sociaal menselijk.” Daarom ook die witte trui. “De kleur van de onschuld en van politieke neutraliteit.” Nationaliteit had evenmin belang. “Vandaag zijn we terug Belgen. Iedereen doet mee: Vlamingen, Walen, zelfs kleurlingen stappen op in één grote sociale beweging. Bij de verdwenen kinderen is een geval van een migrantenkindje. Ook daar komen wij mee voor op.”

Het drietal voelde zich vooral woedend en geschokt. “Ik heb geen respect meer voor rijkswacht, politiek en justitie. En dat vind ik heel erg”, constateerde Braeckmans. “De kern van deze actie is rechtvaardigheid”, herhaalde Hoeben tot drie keer toe, tijdens de treinreis Antwerpen-Brussel. “Rechtvaardig is het recht in België niet meer.” Had het Hof van Cassatie onderzoeksrechter Connerotte niet afgezet, dan waren de Belgen kalm gebleven. “Maar dat was de druppel die er te veel aan was. Die gast deed het serieus. In hem hadden we vertrouwen.” Politieke partijen hadden van tevoren aangekondigd de 'witte mars' te steunen, maar er niet als partij aan deel te nemen. “Ze hebben schrik zich te branden”, meent Stephens. “Bij elke partij aan de hoge top kunnen raakpunten zijn met de zaak-Dutroux.” Ook het extreemrechtse Vlaams Blok, waarvan de standpunten toch nauw aansluiten bij de huidige roep om veiligheid en de bezem door de heersende klasse, riep leden en kiezers op “geen partijpolitieke kentekens mee te dragen”.

Stephens en zijn reisgenoten waren unaniem ontevreden over de reactie van de politiek op het volksprotest van de afgelopen week. “Niemand heeft een antwoord, alleen het Vlaams Blok misschien”, zei de Antwerpenaar. “Die partij zegt al jaren dat de misdaad harder moet worden aangepakt. De anderen hebben een cordon sanitair gesloten rond het Vlaams Blok, die ze als ziekelijke partij beschouwen. Nu blijken juist deze partijen ziek te zijn.” Braeckmans was vooral teleurgesteld in premier Dehaene. “Die doet niet anders dan de Maastrichtnorm (voor toetreding tot de Economische en Monetaire Unie) halen. Dat is zijn recht van bestaan.” Haar echtgenoot vulde aan: “Dehaene heeft maar twee prioriteiten: Club Brugge en economie. En wij kunnen maar betalen. Die man is een geïnstitutionaliseerd spaarvarken.”

Ook de kerk vonden ze maar 'stillekes'. “Waarschijnlijk omdat daar nogal wat pedofiele praktijken zitten”, vermoedde Stephens. Volgens Hoeben spannen de drie k's samen: koning, kerk en kapitaal. “Hoewel de koning nu stelling neemt. Die durft tenminste wat te zeggen en gaat achter het volk staan.” Ze vonden dat ook de media goed reageert. “Ze zijn helemaal niet zo sensatiebelust als wel gezegd wordt”, meende Stephens. Als democratische kracht functioneert de media prima. Dankzij hen wordt de massa bewogen.” Dat geldt voor kranten als De Gazet van Antwerpen en voor de commerciële zender VTM. “Maar de BRTN is voorzichtiger. Die is dan ook aan de overheid.”

Aangekomen op het Noordstation werden de drie betogers meegezogen in de mensenmassa die in een sliert het station uitschuifelde. “Mooi hè, die kleur wit”, wees Stephens op de talloze ballonnen en petten. “De kleur van de gerechtigheid. Dat raakt me.” Bij een stalletje beplakt met posters van de vermoorde meisjes Julie en Mélissa aten ze een broodje worst met zuurkool - het ontbijt was er bij ingeschoten. Hoeben werd aangesproken door een Waalse dame, die wilde weten wat er op hun borden staat. “Zo zie je, heel België is één”, zei zijn echtgenote. Tot haar verbazing betoogden de Walen tijdens de spontane acties de afgelopen week minder dan Vlamingen. “Ze waren stillekes, terwijl ze anders voor niks de straat op gaan - blij dat ze niet hoeven te werken. Maar nu zijn ze er weer bij.”

Zodra ze camera's zagen, hief het drietal hun borden hoog. Stephens had een wit lint om zijn hoofd geknoopt. “Heel België staat op z'n kop”, constateerde hij. “En dit is nog maar het begin. We gaan door tot het bittere einde, desnoods totdat de regering valt. Het gerecht moet volledig doorgelicht worden. Grote koppen moeten rollen en de politieke benoemingen moeten we breken.” Braeckmans viel hem bij: “De politici hopen dat we het stilaan beu worden. Maar dan hebben ze zich vergist. Indien er niets gebeurt, legt een algemene staking het land plat en dan kan Dehaene zijn Maastrichtnorm helemaal vergeten.” Belangrijk is dat de acties spontaan blijven, zei Stephens, vakbondsafgevaardigde van de Landelijke Bediendencentrale. “Spontane acties, daar heeft de politiek schrik van.” Hoeben, zelfstandig ondernemer, dacht niet aan staken. “Mijn partij, de (liberale) VLD, heeft opgeroepen tot burgerlijke ongehoorzaamheid.” Hij is overtuigd dat de zaak-Dutroux niet meer in de doofpot worden gestopt als zoveelste onopgeloste affaire. “Het is te ver gegaan. Wat je nu ziet is beheerste woede, maar dan kom je in een prerevolutionair tijdperk. De betogingen van de afgelopen week waren nog maar prullekes.”