Zapman

Buiten heeft het de hele avond geregend. Omdat ik een regenpak bij me had, ben ik toch nog droog thuis gekomen. Eenmaal binnen, dreigde opnieuw nattigheid. Op alle netten zag ik hartverscheurende taferelen: ouders die hun kinderen hadden verloren en andersom. De dochter van de Belgische veearts die vorig jaar door de hormonenmafia werd vermoord.

Zeventien is ze nu. Ze liep mee met de Witte Mars in Brussel en vertelde Netwerk hoe het met haar ging. Zoals meisjes van die leeftijd dat kunnen doen, een mengelmoes van dodelijke ernst en verlegen gegiechel dat door merg en been gaat (20.15 uur NED1).

Toen op de moeilijke zender een film over een jongen waarmee het slecht is afgelopen, een wereldkampioen wielrennen op de baan (20.50 uur NED3). Zijn laatste racefiets staat voorlopig op zolder, in het ouderlijk huis. Zijn vader heeft er een paar lakens over heen getrokken. Anders verstoft die fiets zo. Het racestuur zit er niet meer op. Twaalf jaar lang heeft de wereldkampioen rondjes gereden op de wielerbaan. Toen had hij er genoeg van, het racestuur ging eraf. Een toerstuur kwam erop.

Ik begrijp dat het leven voor sommige mensen ondraaglijk kan zijn. Alle begrip, maar één ding: zolang de ouders nog leven, wordt er geen zelfmoord gepleegd. En ook niet als de kinderen nog leven. Veel gelegenheid om er een eind aan te maken blijft er dan niet over. Misschien kan ik maar beter mijn mond houden. Mij komt het allemaal maar aangewaaid, wat weet ik van ongeluk?

Na het wielrennen ging het snel bergafwaarts met de wereldkampioen. Hij woonde in het Oosten en trok naar het Westen. Daar bouwde hij een racefiets van kunststof. Een goede fiets, maar commercieel een flop. Toen werd hij handelsreiziger in racefietsen, ook geen succes. En taxichauffeur in een stad waarvan hij de straatnamen niet kende. Zijn laatste baan was: grenzen bewaken, honderddertig kilometer van huis. Hij nam zijn intrek in een hotel, alleen de weekenden was hij bij vrouw en kind. Zijn vrouw nam er een man bij, ze begon over scheiden. Toen heeft de wereldkampioen zichzelf vergiftigd. Hij liet een briefje achter waarop hij zijn verontschuldigingen aanbood aan het hotelpersoneel vanwege het ongemak. Ook lag er wat geld voor eventuele onkosten die gemaakt werden bij het opruimen. Een akelig correcte jongen. Zijn vader zit nu 's avonds de videoband te bekijken die gemaakt is toen hij vertrok naar het Westen. Steeds maar weer die opname van de verhuiswagen met aanhanger. Zijn moeder zit op haar knieën voor het dressoir en schuift de bekers heen en weer die hij van het wielrennen mee naar huis nam. Ze staan nooit op de goede plek.