Mayfield

Curtis Mayfield: New World Order. (Time Warner 9362-46348-2)

Een cd staat op zichzelf en de persoonlijke omstandigheden van de maker horen geen rol te spelen bij een bespreking. Maar bij New World Order, de nieuwe cd van Curtis Mayfield, is het moeilijk om geen rekening te houden met de ramp die deze soulpionier in 1991 trof. Mayfield werd toen bij een optreden in New York bedolven onder een lichtinstallatie en sindsdien is hij vanaf zijn nek verlamd.

Het is dan ook een wonder dat Curtis Mayfield nog twaalf nieuwe nummers (en een oud lied) heeft opgenomen. Nog wonderlijker is dat Mayfields verlamming zijn oude optimisme niet heeft kunnen breken. Jazeker, de wereld lijkt vaak een tranendal, maar met hoop, geloof en vooral liefde wordt deze een stuk beter, zo is ook op New World Order Mayfields boodschap. “There's still light in the world, come rejoice with me / It's a new day”, zingt hij in het titelnummer.

Onveranderd en nog even bekoorlijk is ook Mayfields hoge, hese en ietwat onvaste stem. Ook de wah-wah-gitaren, zo kenmerkend voor Mayfields symfonische soul uit de jaren zeventig, zijn dezelfde, al worden ze nu door anderen bespeeld. En ook de rijke orkestraties zijn gebleven, maar dit keer is er niet een heel orkest, compleet met violen en blazers, aan te pas gekomen, maar synthesizers en andere electronica.

Dat is meteen het voornaamste bezwaar tegen deze plaat. Verschillende nummers neigen zowel in tekst als melodie al naar suikerzoetheid, maar door de gladde produktie van onder meer Narada Michael Walden worden ze onverdraaglijk. Daar kunnen Mavis Staples en Aretha Franklin, die elk op een nummer meezingen, niets aan veranderen.

Natuurlijk is het te veel gevraagd, maar voor ons, luisteraars, was het beter als Mayfield niet zo opgewekt was gebleven. Want verreweg het beste nummer is het ingetogen 'Here But I'm Gone', een donker, pessimistisch en aangrijpend klaaglied: “How did I get so far gone / Where do I belong/And where in the world did I ever go wrong”