Verreck: wel twee aardige liedjes

Voorstelling: De Vrijheid, door Marcel Verreck, m.m.v. Thijs Janssen (piano). Gezien: 18/10 De Purmaryn, Purmerend. Tournee t/m 12/4. Inl. 071-5133985.

Een overrompelend cabaretier is Marcel Verreck nooit geweest. Na bijna tien jaar - eerst met het duo Verreck & Pleijsier, nu als solist - heeft hij weliswaar een zekere flair ontwikkeld om met mensen in de zaal een praatje te maken, maar verder laat zijn optreden nog steeds te wensen over. Als conférencier mist hij het brutale talent om lach op lach te kunnen stapelen, waardoor sommige slimme grapjes bijna onopgemerkt voorbij gaan. In zijn lijf en zijn expressie zit nu eenmaal niet veel beweging. Veel hangt bij hem dan ook af van de teksten; als die niet voortdurend puntig en verrassend zijn, heeft hij te weinig theatervaardigheden om zich er toch nog met succes doorheen te slaan.

Voor zijn tweede solovoorstelling, De Vrijheid, heeft Verreck in elk geval twee typetjes geschreven die er mogen zijn: het bittere verhaal van een leraar die, met een lineaal in de hand, fantaseert over hoe hij wraak zou willen nemen op zijn leerlingen, en een mopperende Haagse voetbaltrainer die een transfer heeft gemaakt naar een Arabische club. Ook vertelt hij een grappig kolderverhaal over beroemde kinderboekhelden die sinds de dood van hun schrijver aan lager wal zijn geraakt. De liedjes komen minder uit de verf, maar twee vielen er mij op: een gaaf sfeerbeeld van Zierikzee in november (“in Zierikzee is het al eeuwen koud”) en een lied over een man die in de file zit te genieten omdat hij dan niet zo snel thuis hoeft te zijn.

Het is, kortom, geen slechte score voor iemand die zoveel tekortkomingen te overwinnen heeft.